LATIN DICTIONARYLexicon Latīnum
adjectivethird-declension two-termination adjective

miserābilis

miserābilis (neuter miserābile, comparative miserābilior)
Classical[mɪ.sɛˈraː.bɪ.lɪs]Ecclesiastical[mi.s̬eˈraː.bi.lis]

Meaning

  1. two terminationpitiable, miserable, deplorable, lamentable, wretched, sad, pitiful, pathetic

Declension

singular
formmasculinefeminineneuter
nominativemiserābilismiserābilismiserābile
genitivemiserābilismiserābilismiserābilis
dativemiserābilīmiserābilīmiserābilī
accusativemiserābilemmiserābilemmiserābile
ablativemiserābilīmiserābilīmiserābilī
vocativemiserābilismiserābilismiserābile
plural
formmasculinefeminineneuter
nominativemiserābilēsmiserābilēsmiserābilia
genitivemiserābiliummiserābiliummiserābilium
dativemiserābilibusmiserābilibusmiserābilibus
accusativemiserābilīs
miserābilēs
miserābilīs
miserābilēs
miserābilia
ablativemiserābilibusmiserābilibusmiserābilibus
vocativemiserābilēsmiserābilēsmiserābilia

mĭsĕrābĭlis, e, adj. miseror,
I. worthy of pity, pitiable, miserable, deplorable, lamentable, wretched, sad (class.): nihil est tam miserabile, quam ex beato miser, Cic. Part. Or. 17, 57: fiet ultro miserabilis, Quint. 11, 1, 64; 9, 4, 133: sisque miser semper; nec sis miserabilis ulli, Ov. lb. 117: Irus, Mart. 6, 77, 1: corpus, Ov. H. 21, 213: voces, plaintive, sad, Liv. 1, 29: vox, Cic. Verr. 2, 5, 63, § 163: aspectus, id. Phil. 2, 29, 73: caedes, Liv. 1, 59: elegi, mournful, Hor. C. 1, 33, 2: insania, Aug. Conf. 3, 2, 1.—Comp.: miserabilior causa mortis, Liv. 1, 59: mĭsĕrā-bĭlē, adv., for miserabiliter: miserabile caesis insultare, Verg. A. 12, 338: miserabile longum, Juv. 6, 65.—Hence, adv.: mĭ-sĕrābĭlĭter, pitiably, lamentably, in a way to excite pity, mournfully, sadly, miserably (class.): emori, Cic. Tusc. 1, 40, 96: scripta epistola, id. Att. 10, 9, 2: laudare, to laud pathetically, id. ib. 14, 10, 1: dicere tristia, Quint. 4, 2, 120: perire, Val. Max. 2, 6, 11.—Comp.: hac facie miserabilior Pollio, Juv. 9, 6: miserabilius dicere, Sen. Excerpt. Controv. praef. 4.

Origins

Proto-Indo-European *-dʰlom Proto-Italic *-ðlom Proto-Italic *-ðlis Latin -bilis Latin miserābilis From miserārī, miseror + -bilis.

Descendants
  • Englishmiserable
  • Frenchmisérable
  • Italianmiserabile
  • Italianmiserevole
  • Portuguesemiserável
  • Romanianmizerabil
  • Spanishmiserable
  • Sicilianmisiràbbili

Quick answers

What does miserābilis mean in Latin?
miserābilis, a adjective, means “pitiable, miserable, deplorable, lamentable, wretched, sad, pitiful, pathetic”.
How do you pronounce miserābilis?
In classical Latin, [mɪ.sɛˈraː.bɪ.lɪs]; in ecclesiastical (church) Latin, [mi.s̬eˈraː.bi.lis].