adjectivethird-declension two-termination adjective
miserābilis
miserābilis (neuter miserābile, comparative miserābilior)
Classical[mɪ.sɛˈraː.bɪ.lɪs]Ecclesiastical[mi.s̬eˈraː.bi.lis]
Meaning
- two terminationpitiable, miserable, deplorable, lamentable, wretched, sad, pitiful, pathetic
Declension
| form | masculine | feminine | neuter |
|---|---|---|---|
| nominative | miserābilis | miserābilis | miserābile |
| genitive | miserābilis | miserābilis | miserābilis |
| dative | miserābilī | miserābilī | miserābilī |
| accusative | miserābilem | miserābilem | miserābile |
| ablative | miserābilī | miserābilī | miserābilī |
| vocative | miserābilis | miserābilis | miserābile |
| form | masculine | feminine | neuter |
|---|---|---|---|
| nominative | miserābilēs | miserābilēs | miserābilia |
| genitive | miserābilium | miserābilium | miserābilium |
| dative | miserābilibus | miserābilibus | miserābilibus |
| accusative | miserābilīs miserābilēs | miserābilīs miserābilēs | miserābilia |
| ablative | miserābilibus | miserābilibus | miserābilibus |
| vocative | miserābilēs | miserābilēs | miserābilia |
mĭsĕrābĭlis, e, adj. miseror,
I. worthy of pity, pitiable, miserable, deplorable, lamentable, wretched, sad (class.):
nihil est tam miserabile, quam ex beato miser, Cic. Part. Or. 17, 57: fiet ultro miserabilis, Quint. 11, 1, 64; 9, 4, 133: sisque miser semper; nec sis miserabilis ulli, Ov. lb. 117: Irus, Mart. 6, 77, 1: corpus, Ov. H. 21, 213: voces, plaintive, sad, Liv. 1, 29: vox, Cic. Verr. 2, 5, 63, § 163: aspectus, id. Phil. 2, 29, 73: caedes, Liv. 1, 59: elegi, mournful, Hor. C. 1, 33, 2: insania, Aug. Conf. 3, 2, 1.—Comp.: miserabilior causa mortis, Liv. 1, 59: mĭsĕrā-bĭlē, adv., for miserabiliter: miserabile caesis insultare, Verg. A. 12, 338: miserabile longum, Juv. 6, 65.—Hence, adv.: mĭ-sĕrābĭlĭter, pitiably, lamentably, in a way to excite pity, mournfully, sadly, miserably (class.): emori, Cic. Tusc. 1, 40, 96: scripta epistola, id. Att. 10, 9, 2: laudare, to laud pathetically, id. ib. 14, 10, 1: dicere tristia, Quint. 4, 2, 120: perire, Val. Max. 2, 6, 11.—Comp.: hac facie miserabilior Pollio, Juv. 9, 6: miserabilius dicere, Sen. Excerpt. Controv. praef. 4.Charlton Lewis's shorter dictionary for students: the same scholarship in plain, modern definitions.
miserābilis e, adj. with comp.
miseror, pitiable, miserable, deplorable, lamentable, wretched, sad : facies, S.: nihil est tam miserabile, quam ex beato miser: exitium, V.: vox, plaintive : elegi, mournful , H.: miserabilior causa mortis, L.: hac facie miserabilior Pollio, Iu.: miserabile visu, a wretched sight , V.
Origins
Proto-Indo-European *-dʰlom Proto-Italic *-ðlom Proto-Italic *-ðlis Latin -bilis Latin miserābilis From miserārī, miseror + -bilis.
Descendants
- Englishmiserable
- Frenchmisérable
- Italianmiserabile
- Italianmiserevole
- Portuguesemiserável
- Romanianmizerabil
- Spanishmiserable
- Sicilianmisiràbbili