minuō
Meaning
- to make smaller, lessen, diminish, reduce, minimize
- to attenuate, appease, suppress, repress, quell
- to dismember, tear apart, break
- to restrict, confine, limit
animos minuere
to restrict the wrath - to remove, subtract, detract
- to reduce the importance
- to undermine, weaken, debilitate, soften
- to eliminate, delete, remove
- poeticto cease, stop, give up
nil adeo magnum neque tam mirabile quicquam,
Nothing is so great or so miraculous that all do not gradually cease to marvel thereat.c. 99 BCE – 55 BCE, Lucretius, De rerum natura II.1028
Latīnē defined in Latin in our graded readers
minus faciōnummus minimusChoosing the right word Döderlein's Latin Synonyms
Parvus · Minutus · Exiguus · Pusillus
Parvus and minutus denote littleness, quite indifferently, and in a purely mathematical sense, without any accessory notion; parvus (παῦρος) a natural and intrinsic littleness, in opp. to magnus, like μικρός; minutus (μινύθω) an artificial and fabricated littleness; whereas exiguus and pusillus with a contemptuous accessory notion; exiguus from (egere) in a pitiable sense, as paltry and insignificant, in opp. to amplus. Planc. ap. Cic. Fam. x. 24; or in opp. to grandis, Quintil. xi. 3, 15; but pusillus (ψιλός?) in a ludicrous sense, as petty, nearly in opp. to ingens, like τυτθός. (v. 28.)
Conjugation conjugation 3
| form | present | imperfect | future | perfect | pluperfect | fut. perfect |
|---|---|---|---|---|---|---|
| 1st sg. | minuō | minuēbam | minuam | minuī | minueram | minuerō |
| 2nd sg. | minuis | minuēbās | minuēs | minuistī | minuerās | minueris |
| 3rd sg. | minuit | minuēbat | minuet | minuit | minuerat | minuerit |
| 1st pl. | minuimus | minuēbāmus | minuēmus | minuimus | minuerāmus | minuerimus |
| 2nd pl. | minuitis | minuēbātis | minuētis | minuistis | minuerātis | minueritis |
| 3rd pl. | minuunt | minuēbant | minuent | minuērunt minuēre | minuerant | minuerint |
active subjunctive
| form | present | imperfect | perfect | pluperfect |
|---|---|---|---|---|
| 1st sg. | minuam | minuerem | minuerim | minuissem |
| 2nd sg. | minuās | minuerēs | minuerīs | minuissēs |
| 3rd sg. | minuat | minueret | minuerit | minuisset |
| 1st pl. | minuāmus | minuerēmus | minuerīmus | minuissēmus |
| 2nd pl. | minuātis | minuerētis | minuerītis | minuissētis |
| 3rd pl. | minuant | minuerent | minuerint | minuissent |
passive indicative
| form | present | imperfect | future |
|---|---|---|---|
| 1st sg. | minuor | minuēbar | minuar |
| 2nd sg. | minueris minuere | minuēbāris minuēbāre | minuēris minuēre |
| 3rd sg. | minuitur | minuēbātur | minuētur |
| 1st pl. | minuimur | minuēbāmur | minuēmur |
| 2nd pl. | minuiminī | minuēbāminī | minuēminī |
| 3rd pl. | minuuntur | minuēbantur | minuentur |
passive subjunctive
| form | present | imperfect |
|---|---|---|
| 1st sg. | minuar | minuerer |
| 2nd sg. | minuāris minuāre | minuerēris minuerēre |
| 3rd sg. | minuātur | minuerētur |
| 1st pl. | minuāmur | minuerēmur |
| 2nd pl. | minuāminī | minuerēminī |
| 3rd pl. | minuantur | minuerentur |
imperative
| form | active | passive |
|---|---|---|
| pres. 2nd sg. | minue | minuere |
| pres. 2nd pl. | minuite | minuiminī |
| fut. 2nd sg. | minuitō | minuitor |
| fut. 3rd sg. | minuitō | minuitor |
| fut. 2nd pl. | minuitōte | — |
| fut. 3rd pl. | minuuntō | minuuntor |
| form | active | passive |
|---|---|---|
| present infinitive | minuere | minuī |
| perfect infinitive | minuisse | minūtum esse |
| future infinitive | minūtūrum esse | minūtum īrī |
| present participle | minuēns | — |
| perfect participle | — | minūtus minūta, minūtā, minūtae, minūtam, minūtārum, minūtās, minūte, minūtī, minūtīs, minūtō, minūtōrum, minūtōs |
| future participle | minūtūrus minūtūra, minūtūrā, minūtūrae, minūtūram, minūtūrārum, minūtūrās, minūtūre, minūtūrī, minūtūrīs, minūtūrō, minūtūrōrum, minūtūrōs, minūtūrum | minuendus minuenda, minuendā, minuendae, minuendam, minuendārum, minuendās, minuende, minuendīs, minuendōrum, minuendōs |
Phrases from Meissner's Latin Phrase-Book
- sumptum minuere
- to retrench.
- aestu rursus minuente
- when the tide begins to go down.
- spem alicui or alicuius minuere
- to weaken, diminish a person's hope.
ramaliaque arida tecto Detulit, et minuit, broke in pieces, Ov. M. 8, 645: ligna, to chop into small pieces, id. F. 2, 647: portarum objectus, to dash in pieces, Stat. Th. 10, 526: dentes in limine, id. ib. 10, 47: sanguinem, to let blood, Veg. Vet. 1, 16, 2; in the same signif., simply minuere, id. ib. 1, 22, 1.—imperium matris, Plaut. As. 3, 1, 6: sumptus civitatum, Cic. Fam. 3, 8, 2: (rem familiarem), Hor. S. 2, 3, 177: gradum, Quint. 2, 3, 7: gloriam alicujus, Cic. Fl. 12, 28: molestias vitae, id. Fin. 1, 16, 51: cupiditates, id. ib.: invidiam, id. Agr. 1, 5, 14: opem, Caes. B. G. 5, 33: auctoritatem, id. B. C. 3, 43: minuuntur corporis artus, grow less, diminish in size, Ov. M. 7, 317: minuuntur corpora siccis, Plin. 11, 54, 118, § 283: consul alter proelio uno et vulnere suo minutus, discouraged, Liv. 21, 52, 2 (al. deminutus): suspicionem profectionis, Cic. Att. 10, 16, 4: controversias, to settle, put an end to, Caes. B. G. 5, 26: minuenda est haec opinio, to be refuted, Cic. Off. 1, 22, 72: magistratum, censuram, to restrict the power of, to limit, Liv. 4, 24: majestatem populi Romani per vim, to violate, offend against, Cic. Phil. 1, 9, 21: matris imperium, Plaut. As. 3, 1, 6: religionem, Nep. Ages. 4, 8: nec tu ea causa minueris Haec quae facis, ne is mutet suam sententiam, Ter. And. 2, 3, 19: consilium, to alter, change, id. Hec. 4, 3, 10: condemnationem, to commute, Gai. Inst. 3, 224; 4, 57.—minuente aestu, at the ebbing of the tide, Caes. B. G. 3, 12, 1: minuente lunā, waning, Pall. 3, 24; Sedul. 1, 243; cf.: crescentis minuentisque sideris species, Plin. 37, 10, 67, § 181.—Hence, mĭnūtus, a, um, P. a. (diminished; hence), little, small, minute (class.). litterae, Plaut. Bacch. 4, 9, 68: minuta ac brevia folia, Plin. 12, 24, 53, § 111: ossa, Lucr. 1, 835: opuscula, Cic. Ac. 2, 38, 120: itinera, Suet. Aug. 82: aere minuto qualiacumque somnia vendere, Juv. 6, 546: facies minutae, miniature portraits, id. 14, 291.—Comp.: minutior ac mage pollens, Lucr. 4, 318.—Sup.: minutissimis ictibus excarnificatus, Suet. Vit. 17: res, little things, trifles, Cic. Clu. 64, 180: res minutissimae et contemptibiles, Aug. Conf. 10, 35, 4: aves, Col. 8, 5, 10.— alii minuti et angusti, Cic. Fin. 1, 18, 61: philosophi, id. Div. 1, 30, 62: imperatores, id. Brut. 73, 256: plebes, Phaedr. 4, 6, 13.—genus orationis, Cic. de Or. 2, 38, 159: minuti est animi voluptas ultio, Juv. 13, 189.— Hence, subst.: mĭnūtum, i, n., the smallest piece of money, a mite, farthing: novissimum reddere, Vulg. Luc. 12, 59; cf.: aes minutum, id. ib. 21, 2.—Plur. illa minutiora, those less important matters, Aur. Vict. Epit. 48, 18.—Hence, adv., in two forms. sal minute tritus, Col. 6, 17, 7: minutissime commolere, id. 12, 28, 1: historia minutissime scripta, in an extremely small hand, Sen. Ep. 95, 2.—res minutius tractare, Cic. Fin. 4, 3, 7.—minutius et scrupulosius scrutantur omnia, Quint. 5, 14, 28.—concidere, Cato, R. R. 123: scoria minutim fracta, Plin. 34, 18, 51, § 171; Gell. 17, 8, 2.—equus ambulans, Veg. Vet. 1, 56, 39: deambulare, id. ib. 2, 53, 3.Charlton Lewis's shorter dictionary for students: the same scholarship in plain, modern definitions.
Origins
From Proto-Italic *minuō, from *mi-néw-ti, from Proto-Indo-European *mey- (“small, little”). Cognate with Sanskrit मीनाति (minā́ti, “to lessen, diminish, damage”) (also मिनोति (minóti)), Ancient Greek μινύθω (minúthō, “to lessen; to disappear”), Cornish minow (“to reduce”), Gothic 𐌼𐌹𐌽𐍃 (mins, “less”), Old Church Slavonic мьнйии (mĭnjii, “smaller, lesser, younger”), Tocharian B maiwe (“small, young”). Related to minor.
- Italianmennofrom Vulgar Latin *minuus
- Frenchminuer
- Italianminuire
- Portugueseminuir
- Spanishminuir
- Interlinguaminuer