LATIN DICTIONARYLexicon Latīnum
verbthird conjugation

minuō

minuō (present infinitive minuere, perfect active minuī, supine minūtum)
Classical[ˈmɪ.nu.oː]Ecclesiastical[ˈmiː.nu.o]
minūta sg. nom. f. perf. pass. ptcp.; pl. nom. n. perf. pass. ptcp.; pl. acc. n. perf. pass. ptcp.; sg. abl. f. perf. pass. ptcp.; sg. voc. f. perf. pass. ptcp.; pl. voc. n. perf. pass. ptcp.Mille Verba core vocabulary

Meaning

  1. to make smaller, lessen, diminish, reduce, minimize
  2. to attenuate, appease, suppress, repress, quell
  3. to dismember, tear apart, break
  4. to restrict, confine, limit
    animos minuereto restrict the wrath
  5. to remove, subtract, detract
  6. to reduce the importance
  7. to undermine, weaken, debilitate, soften
  8. to eliminate, delete, remove
  9. poeticto cease, stop, give up
    nil adeo magnum neque tam mirabile quicquam,Nothing is so great or so miraculous that all do not gradually cease to marvel thereat.c. 99 BCE – 55 BCE, Lucretius, De rerum natura II.1028

Latīnē defined in Latin in our graded readers

Choosing the right word Döderlein's Latin Synonyms

Parvus · Minutus · Exiguus · Pusillus

Parvus and minutus denote littleness, quite indifferently, and in a purely mathematical sense, without any accessory notion; parvus (παῦρος) a natural and intrinsic littleness, in opp. to magnus, like μικρός; minutus (μινύθω) an artificial and fabricated littleness; whereas exiguus and pusillus with a contemptuous accessory notion; exiguus from (egere) in a pitiable sense, as paltry and insignificant, in opp. to amplus. Planc. ap. Cic. Fam. x. 24; or in opp. to grandis, Quintil. xi. 3, 15; but pusillus (ψιλός?) in a ludicrous sense, as petty, nearly in opp. to ingens, like τυτθός. (v. 28.)

Conjugation conjugation 3

active indicative
formpresentimperfectfutureperfectpluperfectfut. perfect
1st sg.minuōminuēbamminuamminuīminueramminuerō
2nd sg.minuisminuēbāsminuēsminuistīminuerāsminueris
3rd sg.minuitminuēbatminuetminuitminueratminuerit
1st pl.minuimusminuēbāmusminuēmusminuimusminuerāmusminuerimus
2nd pl.minuitisminuēbātisminuētisminuistisminuerātisminueritis
3rd pl.minuuntminuēbantminuentminuērunt
minuēre
minuerantminuerint
active subjunctive
active subjunctive
formpresentimperfectperfectpluperfect
1st sg.minuamminueremminuerimminuissem
2nd sg.minuāsminuerēsminuerīsminuissēs
3rd sg.minuatminueretminueritminuisset
1st pl.minuāmusminuerēmusminuerīmusminuissēmus
2nd pl.minuātisminuerētisminuerītisminuissētis
3rd pl.minuantminuerentminuerintminuissent
passive indicative
passive indicative
formpresentimperfectfuture
1st sg.minuorminuēbarminuar
2nd sg.minueris
minuere
minuēbāris
minuēbāre
minuēris
minuēre
3rd sg.minuiturminuēbāturminuētur
1st pl.minuimurminuēbāmurminuēmur
2nd pl.minuiminīminuēbāminīminuēminī
3rd pl.minuunturminuēbanturminuentur
passive subjunctive
passive subjunctive
formpresentimperfect
1st sg.minuarminuerer
2nd sg.minuāris
minuāre
minuerēris
minuerēre
3rd sg.minuāturminuerētur
1st pl.minuāmurminuerēmur
2nd pl.minuāminīminuerēminī
3rd pl.minuanturminuerentur
imperative
imperative
formactivepassive
pres. 2nd sg.minueminuere
pres. 2nd pl.minuiteminuiminī
fut. 2nd sg.minuitōminuitor
fut. 3rd sg.minuitōminuitor
fut. 2nd pl.minuitōte—
fut. 3rd pl.minuuntōminuuntor
infinitives & participles
formactivepassive
present infinitiveminuereminuī
perfect infinitiveminuisseminūtum esse
future infinitiveminūtūrum esseminūtum īrī
present participleminuēns—
perfect participle—minūtus
minūta, minūtā, minūtae, minūtam, minūtārum, minūtās, minūte, minūtī, minūtīs, minūtō, minūtōrum, minūtōs
future participleminūtūrus
minūtūra, minūtūrā, minūtūrae, minūtūram, minūtūrārum, minūtūrās, minūtūre, minūtūrī, minūtūrīs, minūtūrō, minūtūrōrum, minūtūrōs, minūtūrum
minuendus
minuenda, minuendā, minuendae, minuendam, minuendārum, minuendās, minuende, minuendīs, minuendōrum, minuendōs
gerundminuendī, minuendō, minuendumsupineminūtum, minūtū

Phrases from Meissner's Latin Phrase-Book

sumptum minuere
to retrench.
aestu rursus minuente
when the tide begins to go down.
spem alicui or alicuius minuere
to weaken, diminish a person's hope.

mĭnŭo, ŭi, ūtum, 3, v. a. and n. Sanscr. mi, lessen, change; Gr. μινύω, μινύθω; cf.: μείων = minor; Germ. minder, vermindern.
I. Act., to make smaller, to lessen, diminish; lit. and trop.
A. Lit. (rare and mostly poet.): ramaliaque arida tecto Detulit, et minuit, broke in pieces, Ov. M. 8, 645: ligna, to chop into small pieces, id. F. 2, 647: portarum objectus, to dash in pieces, Stat. Th. 10, 526: dentes in limine, id. ib. 10, 47: sanguinem, to let blood, Veg. Vet. 1, 16, 2; in the same signif., simply minuere, id. ib. 1, 22, 1.—
B. Trop., to lessen, diminish, lower, reduce, weaken, abate, restrict (very freq. and class.): imperium matris, Plaut. As. 3, 1, 6: sumptus civitatum, Cic. Fam. 3, 8, 2: (rem familiarem), Hor. S. 2, 3, 177: gradum, Quint. 2, 3, 7: gloriam alicujus, Cic. Fl. 12, 28: molestias vitae, id. Fin. 1, 16, 51: cupiditates, id. ib.: invidiam, id. Agr. 1, 5, 14: opem, Caes. B. G. 5, 33: auctoritatem, id. B. C. 3, 43: minuuntur corporis artus, grow less, diminish in size, Ov. M. 7, 317: minuuntur corpora siccis, Plin. 11, 54, 118, § 283: consul alter proelio uno et vulnere suo minutus, discouraged, Liv. 21, 52, 2 (al. deminutus): suspicionem profectionis, Cic. Att. 10, 16, 4: controversias, to settle, put an end to, Caes. B. G. 5, 26: minuenda est haec opinio, to be refuted, Cic. Off. 1, 22, 72: magistratum, censuram, to restrict the power of, to limit, Liv. 4, 24: majestatem populi Romani per vim, to violate, offend against, Cic. Phil. 1, 9, 21: matris imperium, Plaut. As. 3, 1, 6: religionem, Nep. Ages. 4, 8: nec tu ea causa minueris Haec quae facis, ne is mutet suam sententiam, Ter. And. 2, 3, 19: consilium, to alter, change, id. Hec. 4, 3, 10: condemnationem, to commute, Gai. Inst. 3, 224; 4, 57.—
II. Neutr., to diminish, grow less: minuente aestu, at the ebbing of the tide, Caes. B. G. 3, 12, 1: minuente lunā, waning, Pall. 3, 24; Sedul. 1, 243; cf.: crescentis minuentisque sideris species, Plin. 37, 10, 67, § 181.—Hence, mĭnūtus, a, um, P. a. (diminished; hence), little, small, minute (class.).
A. Lit.: pueri minuti (opp. majores), Varr. ap. Non. 141, 18: id omnes magni minutique, Plaut. Cist. 2, 1, 45.—Of things: litterae, Plaut. Bacch. 4, 9, 68: minuta ac brevia folia, Plin. 12, 24, 53, § 111: ossa, Lucr. 1, 835: opuscula, Cic. Ac. 2, 38, 120: itinera, Suet. Aug. 82: aere minuto qualiacumque somnia vendere, Juv. 6, 546: facies minutae, miniature portraits, id. 14, 291.—Comp.: minutior ac mage pollens, Lucr. 4, 318.—Sup.: minutissimis ictibus excarnificatus, Suet. Vit. 17: res, little things, trifles, Cic. Clu. 64, 180: res minutissimae et contemptibiles, Aug. Conf. 10, 35, 4: aves, Col. 8, 5, 10.—
B. Trop., petty, paltry, insignificant.
1. Of persons: alii minuti et angusti, Cic. Fin. 1, 18, 61: philosophi, id. Div. 1, 30, 62: imperatores, id. Brut. 73, 256: plebes, Phaedr. 4, 6, 13.—
2. Of things: canto carmina versibus minutis, Poët. ap. Plin. Ep. 4, 27, 4: genus orationis, Cic. de Or. 2, 38, 159: minuti est animi voluptas ultio, Juv. 13, 189.— Hence, subst.: mĭnūtum, i, n., the smallest piece of money, a mite, farthing: novissimum reddere, Vulg. Luc. 12, 59; cf.: aes minutum, id. ib. 21, 2.—Plur.
(a). The little (opp. longa), Calp. Ecl. 5, 7.—
(b). Minutes, points, very small parts, Amm. 20, 3, 2; Gram. Vet. p. 374, 11.—
(g). Comp.: illa minutiora, those less important matters, Aur. Vict. Epit. 48, 18.—Hence, adv., in two forms.
1. mĭnūtē, into small or fine pieces, finely, minutely (class.).
A. Lit.: sal minute tritus, Col. 6, 17, 7: minutissime commolere, id. 12, 28, 1: historia minutissime scripta, in an extremely small hand, Sen. Ep. 95, 2.—
B. Trop.
(a). In a petty or paltry manner: res minutius tractare, Cic. Fin. 4, 3, 7.—
(b). Minutely, closely, accurately: minutius et scrupulosius scrutantur omnia, Quint. 5, 14, 28.—
2. mĭnūtim, into small pieces, finely, minutely (ante-class. and post-Aug.): concidere, Cato, R. R. 123: scoria minutim fracta, Plin. 34, 18, 51, § 171; Gell. 17, 8, 2.—
B. With short steps, trippingly: equus ambulans, Veg. Vet. 1, 56, 39: deambulare, id. ib. 2, 53, 3.

Origins

From Proto-Italic *minuō, from *mi-néw-ti, from Proto-Indo-European *mey- (“small, little”). Cognate with Sanskrit मीनाति (minā́ti, “to lessen, diminish, damage”) (also मिनोति (minóti)), Ancient Greek μινύθω (minúthō, “to lessen; to disappear”), Cornish minow (“to reduce”), Gothic 𐌼𐌹𐌽𐍃 (mins, “less”), Old Church Slavonic мьнйии (mĭnjii, “smaller, lesser, younger”), Tocharian B maiwe (“small, young”). Related to minor.

Descendants
  • Italianmennofrom Vulgar Latin *minuus
  • Frenchminuer
  • Italianminuire
  • Portugueseminuir
  • Spanishminuir
  • Interlinguaminuer

Quick answers

What does minuō mean in Latin?
minuō, a verb, means “to make smaller, lessen, diminish, reduce, minimize; to attenuate, appease, suppress, repress, quell; to dismember, tear apart, break”.
What are the principal parts of minuō?
minuō, minuere, minuī, minūtum (third conjugation).
How do you pronounce minuō?
In classical Latin, [ˈmɪ.nu.oː]; in ecclesiastical (church) Latin, [ˈmiː.nu.o].