noun · masculinesecond declension
mīmus
mīmus m (genitive mīmī)
Meaning
- mime, farce
- mime actor (male)
- figurativelya farce
Declension
| form | singular | plural |
|---|---|---|
| nominative | mīmus | mīmī |
| genitive | mīmī | mīmōrum |
| dative | mīmō | mīmīs |
| accusative | mīmum | mīmōs |
| ablative | mīmō | mīmīs |
| vocative | mīme | mīmī |
mīmus, i, m., = μῖμος.
I. A mimic actor, mime, Cic. de Or. 2, 59, 242:
oratori minime convenit distortus vultus gestusque: quae in mimis rideri solent, Quint. 6, 3, 29; Ov. A. A. 1, 501: nobilis, Juv. 8, 198. —II. A mimic play, mime, farce.
A. Lit.:
mimi exitus, Cic. Cael. 27, 65: tutor, mimus vetus, id. de Or. 2, 64, 259: mimos scribere, Ov. Tr. 2, 497: mimorum scriptor, Quint. 1, 10, 17: mimos commentari, Cic. Phil. 11, 6, 13: mimum agere, Suet. Caes. 39; Juv. 13, 110: mimus quis melior plorante gula? id. 5, 157.—B. Trop., any thing farcical, pretended, unreal.—Of the sham triumph of Caligula, Suet. Calig. 45:
commendationis, Plin. 7, 12, 10, § 53: humanae vitae, Sen. Ep. 80, 7: mimus et simulatio, id. ib. 26, 5.Charlton Lewis's shorter dictionary for students: the same scholarship in plain, modern definitions.
mīmus ī, m
, μῖμος, a mimic actor, mime, Iu. —A mimic play, mime, farce: mimi exitus: persona de mimo: mimos scribere, O.: Laberi, H.: mimus Quis melior plorante gulā? Iu.
Origins
Borrowed from Ancient Greek μῖμος (mîmos, “imitator, actor”).
Descendants
- Catalanmim
- Frenchmime
- Englishmimefrom French mime
- GermanMime
- Italianmimo
- Portuguesemimo
- Spanishmimo
- Galicianmimo
- Polishmim
- Russianмим
In English words that came into English from mīmus
- mimemīmus
- mimosamimosa
- ornithomimusmīmus