noun · femininefirst declension
mīma
mīma f (genitive mīmae)
Classical[ˈmiː.ma]Ecclesiastical[ˈmiː.ma]
Meaning
- mime actress, mime actor (female)
Declension
| form | singular | plural |
|---|---|---|
| nominative | mīma | mīmae |
| genitive | mīmae | mīmārum |
| dative | mīmae | mīmīs |
| accusative | mīmam | mīmās |
| ablative | mīmā | mīmīs |
| vocative | mīma | mīmae |
mīma, ae (in the dat. and
I. abl. plur., mimabus, acc. to Cledonius, p. 1863 P.), f. mimus, a female mimic or mime, Cic. Phil. 2, 24, 58; 13, 11, 24; Hor. S. 1, 2, 56; Inscr. Orell. 2624.—In apposition:
a mima uxore, Cic. Phil. 2, 8, 20.Charlton Lewis's shorter dictionary for students: the same scholarship in plain, modern definitions.
mīma ae, f
mimus, a female mimic, mime , C., H.: a mimā uxore.