adjectivefirst/second-declension adjective
metallicus1
metallicus (feminine metallica, neuter metallicum)
Classical[mɛˈtal.lɪ.kʊs]Ecclesiastical[meˈtal.li.kus]
Meaning
- adjectiveyielding or abounding in metal
- adjectivepost Augustanmetallic
Declension
| form | masculine | feminine | neuter |
|---|---|---|---|
| nominative | metallicus | metallica | metallicum |
| genitive | metallicī | metallicae | metallicī |
| dative | metallicō | metallicae | metallicō |
| accusative | metallicum | metallicam | metallicum |
| ablative | metallicō | metallicā | metallicō |
| vocative | metallice | metallica | metallicum |
| form | masculine | feminine | neuter |
|---|---|---|---|
| nominative | metallicī | metallicae | metallica |
| genitive | metallicōrum | metallicārum | metallicōrum |
| dative | metallicīs | metallicīs | metallicīs |
| accusative | metallicōs | metallicās | metallica |
| ablative | metallicīs | metallicīs | metallicīs |
| vocative | metallicī | metallicae | metallica |
mĕtallĭcus, a, um, adj. id.,
I. of or belonging to metal, metallic (post-Aug.).
I. Adj.:
molybdaena metallica, Plin. 34, 18, 53, § 173: natura, id. 27, 4, 5, § 15.—II. Subst.: mĕtallĭcus, i, m.
A. A digger of metals, a mine-digger, miner:
lavant eas arenas metallici, Plin. 34, 16, 47, § 157; Cod. Just. 11, 6, 7.—B. A person condemned to the mines, Dig. 48, 19, 10.—
C. A worker in stone, Cassiod. Var. 7, 15.
Origins
Ancient Greek μέτᾰλλον (métăllon)der. Latin metallum Latin -icus Latin metallicus From metallum (“metal”) + -icus.
Descendants
- Catalanmetàl·lic
- Englishmetallic
- Frenchmétallique
- Italianmetallico
- Occitanmetallic
- Portuguesemetálico
- Romanianmetalic
- Spanishmetálico
- Galicianmetálico