LATIN DICTIONARYLexicon Latīnum
verbfirst conjugation

meritō1

meritō (present infinitive meritāre, perfect active meritāvī, supine meritātum)
Classical[ˈmɛ.rɪ.toː]Ecclesiastical[ˈmɛː.ri.to]

Meaning

  1. to earn a salary or regular wage
  2. to serve as a soldier in exchange for a salary

Latīnē defined in Latin in our graded readers

Conjugation conjugation 1

active indicative
formpresentimperfectfutureperfectpluperfectfut. perfect
1st sg.meritōmeritābammeritābōmeritāvīmeritāverammeritāverō
2nd sg.meritāsmeritābāsmeritābismeritāvistīmeritāverāsmeritāveris
3rd sg.meritatmeritābatmeritābitmeritāvitmeritāveratmeritāverit
1st pl.meritāmusmeritābāmusmeritābimusmeritāvimusmeritāverāmusmeritāverimus
2nd pl.meritātismeritābātismeritābitismeritāvistismeritāverātismeritāveritis
3rd pl.meritantmeritābantmeritābuntmeritāvērunt
meritāvēre
meritāverantmeritāverint
active subjunctive
active subjunctive
formpresentimperfectperfectpluperfect
1st sg.meritemmeritāremmeritāverimmeritāvissem
2nd sg.meritēsmeritārēsmeritāverīsmeritāvissēs
3rd sg.meritetmeritāretmeritāveritmeritāvisset
1st pl.meritēmusmeritārēmusmeritāverīmusmeritāvissēmus
2nd pl.meritētismeritārētismeritāverītismeritāvissētis
3rd pl.meritentmeritārentmeritāverintmeritāvissent
passive indicative
passive indicative
formpresentimperfectfuture
1st sg.meritormeritābarmeritābor
2nd sg.meritāris
meritāre
meritābāris
meritābāre
meritāberis
meritābere
3rd sg.meritāturmeritābāturmeritābitur
1st pl.meritāmurmeritābāmurmeritābimur
2nd pl.meritāminīmeritābāminīmeritābiminī
3rd pl.meritanturmeritābanturmeritābuntur
passive subjunctive
passive subjunctive
formpresentimperfect
1st sg.meritermeritārer
2nd sg.meritēris
meritēre
meritārēris
meritārēre
3rd sg.meritēturmeritārētur
1st pl.meritēmurmeritārēmur
2nd pl.meritēminīmeritārēminī
3rd pl.meritenturmeritārentur
imperative
imperative
formactivepassive
pres. 2nd sg.meritāmeritāre
pres. 2nd pl.meritātemeritāminī
fut. 2nd sg.meritātōmeritātor
fut. 3rd sg.meritātōmeritātor
fut. 2nd pl.meritātōte—
fut. 3rd pl.meritantōmeritantor
infinitives & participles
infinitives & participles
formactivepassive
present infinitivemeritāremeritārī
perfect infinitivemeritāvissemeritātum esse
future infinitivemeritātūrum essemeritātum īrī
present participlemeritāns—
perfect participle—meritātus
meritāta, meritātā, meritātae, meritātam, meritātārum, meritātās, meritātī, meritātōrum, meritātōs
future participlemeritātūrus
meritātūra, meritātūrā, meritātūrae, meritātūram, meritātūrārum, meritātūrās, meritātūre, meritātūrī, meritātūrīs, meritātūrō, meritātūrōrum, meritātūrōs, meritātūrum
meritandus
meritanda, meritandā, meritandae, meritandam, meritandārum, meritandās, meritande, meritandīs, meritandōrum, meritandōs
gerundmeritandī, meritandō, meritandumsupinemeritātum, meritātū

mĕrĭto, āvi, ātum, 1, v. freq. a. mereo. *
I. To earn, gain: vilicus, qui sestertia dena meritāsset, Cic. Verr. 2, 3, 50, § 119: Roscius histrio HS. D. annua meritāsse proditur, Plin. 7, 39, 40, § 129.—
II. To serve for pay, to serve as a soldier, be a soldier: meritavere Cato ait pro meruere, Paul. ex Fest. p. 152 Müll.: Siculas meritare per oras, Sil. 10, 656.

Origins

  1. Proto-Indo-European*(s)mer-
  2. Proto-Indo-European*(s)mr̥-éh₁-yeti
  3. Proto-Italic*merējō
  4. Proto-Italic*merēō
  5. Latinmeritō

Proto-Indo-European *-tós Proto-Italic *-tos Latin -tus Proto-Indo-European *-h₂ Proto-Indo-European *-éh₂ Proto-Indo-European *-yéti Proto-Indo-European *-eh₂yéti Proto-Indo-European *-h₂tiinflu. Proto-Italic *-ājō Proto-Italic *-āō Latin -ō Latin -tō Latin meritō From mereō (“to earn”) + -tō (forming frequentative verbs).

Descendants
  • Frenchmériter
  • Italianmeritare
  • Occitanmeritar
  • Occitanameritar
  • Sardinianmeritai
  • Sardinianmeritare
  • Spanishmeritar
  • Asturianameritar
  • Corsicanmirità
  • Corsicanmerità
adverb
meritō2
meritō (superlative meritissimō)
Classical[ˈmɛ.rɪ.toː]Ecclesiastical[ˈmɛː.ri.to]

Meaning

  1. according to desert, deservedly, justly, justifiably, worthily, fitly
  2. with good reason, appropriately, correctly, properly, rightly, suitably, as a natural consequence
  3. (in votive offerings, often with libēns, abbreviated to L⸱M)
    AESCULAPIO ET⸱YGIAE DOMINIS P(VBLIVS)⸱AELIVS PHILETVS V(OTVM)⸱S(OLVIT)⸱L(AETVS)⸱L(IBENS)⸱M(ERITO)Latin Inscriptions, Orelli 4918

mĕrĭtō, adv., v. mereo
I. fin.

Origins

Inherited from Old Latin meritōd, meretō, meretōd, an adverbial ablative from meritum (“merit”). Cognate with Faliscan 𐌌𐌄𐌓𐌄𐌕𐌏 (mereto).

Quick answers

What does meritō mean in Latin?
meritō, a verb, means “to earn a salary or regular wage; to serve as a soldier in exchange for a salary”.
What are the principal parts of meritō?
meritō, meritāre, meritāvī, meritātum (first conjugation).
How do you pronounce meritō?
In classical Latin, [ˈmɛ.rɪ.toː]; in ecclesiastical (church) Latin, [ˈmɛː.ri.to].
Where does meritō come from?
Proto-Indo-European *(s)mer- → Proto-Indo-European *(s)mr̥-éh₁-yeti → Proto-Italic *merējō → Proto-Italic *merēō → Latin meritō.