meritō1
Meaning
- to earn a salary or regular wage
- to serve as a soldier in exchange for a salary
Latīnē defined in Latin in our graded readers
iūre, ut dignus estConjugation conjugation 1
| form | present | imperfect | future | perfect | pluperfect | fut. perfect |
|---|---|---|---|---|---|---|
| 1st sg. | meritō | meritābam | meritābō | meritāvī | meritāveram | meritāverō |
| 2nd sg. | meritās | meritābās | meritābis | meritāvistī | meritāverās | meritāveris |
| 3rd sg. | meritat | meritābat | meritābit | meritāvit | meritāverat | meritāverit |
| 1st pl. | meritāmus | meritābāmus | meritābimus | meritāvimus | meritāverāmus | meritāverimus |
| 2nd pl. | meritātis | meritābātis | meritābitis | meritāvistis | meritāverātis | meritāveritis |
| 3rd pl. | meritant | meritābant | meritābunt | meritāvērunt meritāvēre | meritāverant | meritāverint |
active subjunctive
| form | present | imperfect | perfect | pluperfect |
|---|---|---|---|---|
| 1st sg. | meritem | meritārem | meritāverim | meritāvissem |
| 2nd sg. | meritēs | meritārēs | meritāverīs | meritāvissēs |
| 3rd sg. | meritet | meritāret | meritāverit | meritāvisset |
| 1st pl. | meritēmus | meritārēmus | meritāverīmus | meritāvissēmus |
| 2nd pl. | meritētis | meritārētis | meritāverītis | meritāvissētis |
| 3rd pl. | meritent | meritārent | meritāverint | meritāvissent |
passive indicative
| form | present | imperfect | future |
|---|---|---|---|
| 1st sg. | meritor | meritābar | meritābor |
| 2nd sg. | meritāris meritāre | meritābāris meritābāre | meritāberis meritābere |
| 3rd sg. | meritātur | meritābātur | meritābitur |
| 1st pl. | meritāmur | meritābāmur | meritābimur |
| 2nd pl. | meritāminī | meritābāminī | meritābiminī |
| 3rd pl. | meritantur | meritābantur | meritābuntur |
passive subjunctive
| form | present | imperfect |
|---|---|---|
| 1st sg. | meriter | meritārer |
| 2nd sg. | meritēris meritēre | meritārēris meritārēre |
| 3rd sg. | meritētur | meritārētur |
| 1st pl. | meritēmur | meritārēmur |
| 2nd pl. | meritēminī | meritārēminī |
| 3rd pl. | meritentur | meritārentur |
imperative
| form | active | passive |
|---|---|---|
| pres. 2nd sg. | meritā | meritāre |
| pres. 2nd pl. | meritāte | meritāminī |
| fut. 2nd sg. | meritātō | meritātor |
| fut. 3rd sg. | meritātō | meritātor |
| fut. 2nd pl. | meritātōte | — |
| fut. 3rd pl. | meritantō | meritantor |
infinitives & participles
| form | active | passive |
|---|---|---|
| present infinitive | meritāre | meritārī |
| perfect infinitive | meritāvisse | meritātum esse |
| future infinitive | meritātūrum esse | meritātum īrī |
| present participle | meritāns | — |
| perfect participle | — | meritātus meritāta, meritātā, meritātae, meritātam, meritātārum, meritātās, meritātī, meritātōrum, meritātōs |
| future participle | meritātūrus meritātūra, meritātūrā, meritātūrae, meritātūram, meritātūrārum, meritātūrās, meritātūre, meritātūrī, meritātūrīs, meritātūrō, meritātūrōrum, meritātūrōs, meritātūrum | meritandus meritanda, meritandā, meritandae, meritandam, meritandārum, meritandās, meritande, meritandīs, meritandōrum, meritandōs |
vilicus, qui sestertia dena meritāsset, Cic. Verr. 2, 3, 50, § 119: Roscius histrio HS. D. annua meritāsse proditur, Plin. 7, 39, 40, § 129.—Siculas meritare per oras, Sil. 10, 656.Charlton Lewis's shorter dictionary for students: the same scholarship in plain, modern definitions.
Origins
- Proto-Indo-European*(s)mer-
- Proto-Indo-European*(s)mr̥-éh₁-yeti
- Proto-Italic*merējō
- Proto-Italic*merēō
- Latinmeritō
Proto-Indo-European *-tós Proto-Italic *-tos Latin -tus Proto-Indo-European *-h₂ Proto-Indo-European *-éh₂ Proto-Indo-European *-yéti Proto-Indo-European *-eh₂yéti Proto-Indo-European *-h₂tiinflu. Proto-Italic *-ājō Proto-Italic *-āō Latin -ō Latin -tō Latin meritō From mereō (“to earn”) + -tō (forming frequentative verbs).
- Frenchmériter
- Italianmeritare
- Occitanmeritar
- Occitanameritar
- Sardinianmeritai
- Sardinianmeritare
- Spanishmeritar
- Asturianameritar
- Corsicanmirità
- Corsicanmerità