noun · femininethird declension
mentiō
mentiō f (genitive mentiōnis)
Classical[ˈmɛn.ti.oː]Ecclesiastical[ˈmɛn.t͡si.o]
Meaning
- mention, a calling to mind
Declension
| form | singular | plural |
|---|---|---|
| nominative | mentiō | mentiōnēs |
| genitive | mentiōnis | mentiōnum |
| dative | mentiōnī | mentiōnibus |
| accusative | mentiōnem | mentiōnēs |
| ablative | mentiōne | mentiōnibus |
| vocative | mentiō | mentiōnēs |
Phrases from Meissner's Latin Phrase-Book
- mentio alicuius rei incidit
- to mention a thing incidentally, casually.
- in mentionem alicuius rei incidere
- to mention a thing incidentally, casually.
- mentionem facere alicuius rei or de aliqua re
- to mention a thing.
- mentionem inicere de aliqua re or Acc. c. Inf.
- to mention a thing incidentally, casually.
mentĭo, ōnis, f. from root man-, men-; v. memini,
I. a calling to mind, a cursory speaking of, a making mention, mentioning, naming, mention:
civitatis, Cic. Verr. 2, 5, 64, § 166: casu in eorum mentionem incidi, accidentally happened to mention them, id. Div. in Caecil. 15, 50: tui, mention of you, id. Att. 5, 9, 3: Graecorum, Juv. 3, 114.—With a foll. ut: mentionem fecit, ut reperirem, etc., Plaut. Cist. 1, 2, 15: mentione illatā a tribunis, ut liceret, Liv. 4, 1, 2; 4, 8, 4: mentionem facere alicujus rei, to make mention of a thing, mention it, Cic. Rosc. Am. 2, 5: mentionem de aliquā re, id. Agr. 3, 2, 4: de quo feci supra mentionem, id. Leg. 3, 6, 14: mentionem movere alicujus rei, Liv. 28, 11: mentionem habere accusatorum, to make mention of, to mention, id. 38, 56: mentionem rei incohare, id. 29, 23: mentionem condicionum jacere, Vell. 2, 65, 1: mentionem facere, with acc. and inf., to mention: noli facere mentionem, te has emisse, Plaut. Most. 3, 2, 126: in senatu consules faciunt mentionem, placere statui, si, etc., Cic. Verr. 2, 2, 39, § 95: mentio in senatu facta, id. Att. 1, 13, 3; Liv. 6, 6, 2: qua de re tecum mentionem feceram, Plaut. Pers. 1, 3, 29: fac mentionem cum avonculo, id. Aul. 4, 7, 4: ubi mentionem ego fecero de puellā, mihi ut despondeat, to propose for a girl, Plaut. Aul. 2, 2, 27.—In plur.: secessionis mentiones ad vulgus militum sermonibus occultis serere, suggestions, hints, Liv. 3, 43, 2.mentĭo, ire, 4, v. n. (archaic collat. form of mentior, Prisc. 8, 6, 29, p. 799 P.):
I.
te mentire spirito sancto, v. l. for mentiri, Vulg. Act. 5, 3; for mentitus, pass. part., v. mentior fin., and cf. Neue, Formenl. 2, p. 297 sq.Charlton Lewis's shorter dictionary for students: the same scholarship in plain, modern definitions.
mentiō ōnis, f
1 MAN-, a calling to mind, making mention, mentioning, naming, mention : Phaedriae, T.: casu in eorum mentionem incidi, happened to mention them : tui: eius rei facta: oratio accusatorum mentionem habet, mentions , L.: mentio incohata adfinitatis, the subject introduced , L.: de furtis, H.: caput legis, de quo ante feci mentionem: facere mentionem, placere statui, si, etc.: secessionis mentiones ad volgus militum serere, suggestions , L.
Origins
Proto-Indo-European *-tis Proto-Indo-European *-Hō Proto-Indo-European *-tiHō Proto-Italic *-tiō Latin -tiō Latin mentiō From meminī + -tiō.
Descendants
- Romanianminciunăfrom Vulgar Latin *mentionia
- Italianmenzognafrom Vulgar Latin *mentionia
- Frenchmensongefrom Vulgar Latin *mentionica
- Occitanmensonjafrom Vulgar Latin *mentionica
- Catalanmenció
- Englishmention
- Frenchmention
- Italianmenzione
- Occitanmenson
- Portuguesemenção
In English words that came into English from mentiō
- mentionmentiōnem