LATIN DICTIONARYLexicon Latīnum
noun · femininethird declension

mentiō

mentiō f (genitive mentiōnis)
Classical[ˈmɛn.ti.oː]Ecclesiastical[ˈmɛn.t͡si.o]

Meaning

  1. mention, a calling to mind

Declension

declension
formsingularplural
nominativementiōmentiōnēs
genitivementiōnismentiōnum
dativementiōnīmentiōnibus
accusativementiōnemmentiōnēs
ablativementiōnementiōnibus
vocativementiōmentiōnēs

Phrases from Meissner's Latin Phrase-Book

mentio alicuius rei incidit
to mention a thing incidentally, casually.
in mentionem alicuius rei incidere
to mention a thing incidentally, casually.
mentionem facere alicuius rei or de aliqua re
to mention a thing.
mentionem inicere de aliqua re or Acc. c. Inf.
to mention a thing incidentally, casually.

mentĭo, ōnis, f. from root man-, men-; v. memini,
I. a calling to mind, a cursory speaking of, a making mention, mentioning, naming, mention: civitatis, Cic. Verr. 2, 5, 64, § 166: casu in eorum mentionem incidi, accidentally happened to mention them, id. Div. in Caecil. 15, 50: tui, mention of you, id. Att. 5, 9, 3: Graecorum, Juv. 3, 114.—With a foll. ut: mentionem fecit, ut reperirem, etc., Plaut. Cist. 1, 2, 15: mentione illatā a tribunis, ut liceret, Liv. 4, 1, 2; 4, 8, 4: mentionem facere alicujus rei, to make mention of a thing, mention it, Cic. Rosc. Am. 2, 5: mentionem de aliquā re, id. Agr. 3, 2, 4: de quo feci supra mentionem, id. Leg. 3, 6, 14: mentionem movere alicujus rei, Liv. 28, 11: mentionem habere accusatorum, to make mention of, to mention, id. 38, 56: mentionem rei incohare, id. 29, 23: mentionem condicionum jacere, Vell. 2, 65, 1: mentionem facere, with acc. and inf., to mention: noli facere mentionem, te has emisse, Plaut. Most. 3, 2, 126: in senatu consules faciunt mentionem, placere statui, si, etc., Cic. Verr. 2, 2, 39, § 95: mentio in senatu facta, id. Att. 1, 13, 3; Liv. 6, 6, 2: qua de re tecum mentionem feceram, Plaut. Pers. 1, 3, 29: fac mentionem cum avonculo, id. Aul. 4, 7, 4: ubi mentionem ego fecero de puellā, mihi ut despondeat, to propose for a girl, Plaut. Aul. 2, 2, 27.—In plur.: secessionis mentiones ad vulgus militum sermonibus occultis serere, suggestions, hints, Liv. 3, 43, 2.
mentĭo, ire, 4, v. n. (archaic collat. form of mentior, Prisc. 8, 6, 29, p. 799 P.):
I. te mentire spirito sancto, v. l. for mentiri, Vulg. Act. 5, 3; for mentitus, pass. part., v. mentior fin., and cf. Neue, Formenl. 2, p. 297 sq.

Origins

Proto-Indo-European *-tis Proto-Indo-European *-Hō Proto-Indo-European *-tiHō Proto-Italic *-tiō Latin -tiō Latin mentiō From meminī + -tiō.

Descendants
  • Romanianminciunăfrom Vulgar Latin *mentionia
  • Italianmenzognafrom Vulgar Latin *mentionia
  • Frenchmensongefrom Vulgar Latin *mentionica
  • Occitanmensonjafrom Vulgar Latin *mentionica
  • Catalanmenció
  • Englishmention
  • Frenchmention
  • Italianmenzione
  • Occitanmenson
  • Portuguesemenção

In English words that came into English from mentiō

  • mentionmentiōnem

Quick answers

What does mentiō mean in Latin?
mentiō, a noun, means “mention, a calling to mind”.
What is the genitive of mentiō?
The genitive singular is mentiōnis. mentiō is feminine, third declension.
How do you pronounce mentiō?
In classical Latin, [ˈmɛn.ti.oː]; in ecclesiastical (church) Latin, [ˈmɛn.t͡si.o].