LATIN DICTIONARYLexicon Latīnum
adjectivefirst/second-declension adjective

mendōsus

mendōsus (feminine mendōsa, neuter mendōsum, superlative mendōsissimus)
Classical[mɛnˈdoː.sʊs]Ecclesiastical[menˈdɔː.s̬us]

Meaning

  1. adjectivefull of faults; faulty, erroneous, incorrect
  2. adjectivefalse, deceptive

Declension

singular
formmasculinefeminineneuter
nominativemendōsusmendōsamendōsum
genitivemendōsīmendōsaemendōsī
dativemendōsōmendōsaemendōsō
accusativemendōsummendōsammendōsum
ablativemendōsōmendōsāmendōsō
vocativemendōsemendōsamendōsum
plural
formmasculinefeminineneuter
nominativemendōsīmendōsaemendōsa
genitivemendōsōrummendōsārummendōsōrum
dativemendōsīsmendōsīsmendōsīs
accusativemendōsōsmendōsāsmendōsa
ablativemendōsīsmendōsīsmendōsīs
vocativemendōsīmendōsaemendōsa

Phrases from Meissner's Latin Phrase-Book

mendose scriptum
full of orthographical errors.
mendosum esse (Verr. 2. 4. 77)
(1) to make frequent mistakes in writing; (2) to be full of mistakes (speaking of a passage).

mendōsus, a, um, adj. mendum.
I. Full of faults, fauity.
A. Physically, full of faults or blemishes: equi facies, Ov. M. 12, 399.—
B. In gen., erroneous, incorrect (class.): mendosum exemplar testamenti, Plin. Ep. 10, 75: mendosum est, etc., Cic. de Or. 2, 19, 83: mores, Ov. Am. 2, 4, 1.—Comp.: historia mendosior, Cic. Brut. 16, 62.—
II. Transf.
A. That commits faults, makes mistakes: cur servus societatis, qui tabulas conficeret, semper in Verrucii nomine certo ex loco mendosus esset, Cic. Verr. 2, 2, 77, § 188.—
B. False, deceptive: mendosum for mendose, adverbially, falsely: mendosum tinnire, Pers. 5, 106.—Hence, adv.: mendōsē, full of faults, faultily, falsely (class.): libri mendose scribuntur, Cic. Q. Fr. 3, 5, 6: mendose colligis, Pers. 5, 85.— Sup.: ars mendosissime scripta, Cic. Inv. 1, 6, 8.

Origins

From mendum + -ōsus.

Quick answers

What does mendōsus mean in Latin?
mendōsus, a adjective, means “full of faults; faulty, erroneous, incorrect; false, deceptive”.
How do you pronounce mendōsus?
In classical Latin, [mɛnˈdoː.sʊs]; in ecclesiastical (church) Latin, [menˈdɔː.s̬us].