adjectivefirst/second-declension adjective
Mediolatīnus
Mediolatīnus (feminine Mediolatīna, neuter Mediolatīnum)
Classical[mɛ.di.ɔ.ɫaˈtiː.nʊs]Ecclesiastical[me.di.o.laˈtiː.nus]
Meaning
- adjectiverareMedieval Latin (of or pertaining to the forms of the Latin language written, spoken, and sung during the Middle Ages)
Quae cum de sermōnis proprietātibus praecēperit Valla, vestīgia tamen syntaxeos Mediolatīnae in eius scrīptīs cernere possumus nōn pauca.
2001, Terence Tunberg, “De Marco Antonio Mureto Oratore et Gallo et Romano”, in Gilbert Tournoy, editor, Humanistica Lovaniensia: Journal of Neo-Latin Studies, volume L, Leuven University Press, →ISBN, 306, footnote 7:
Declension
| form | masculine | feminine | neuter |
|---|---|---|---|
| nominative | Mediolatīnus | Mediolatīna | Mediolatīnum |
| genitive | Mediolatīnī | Mediolatīnae | Mediolatīnī |
| dative | Mediolatīnō | Mediolatīnae | Mediolatīnō |
| accusative | Mediolatīnum | Mediolatīnam | Mediolatīnum |
| ablative | Mediolatīnō | Mediolatīnā | Mediolatīnō |
| vocative | Mediolatīne | Mediolatīna | Mediolatīnum |
| form | masculine | feminine | neuter |
|---|---|---|---|
| nominative | Mediolatīnī | Mediolatīnae | Mediolatīna |
| genitive | Mediolatīnōrum | Mediolatīnārum | Mediolatīnōrum |
| dative | Mediolatīnīs | Mediolatīnīs | Mediolatīnīs |
| accusative | Mediolatīnōs | Mediolatīnās | Mediolatīna |
| ablative | Mediolatīnīs | Mediolatīnīs | Mediolatīnīs |
| vocative | Mediolatīnī | Mediolatīnae | Mediolatīna |
Origins
Likely calqued on/backported from Italian mediolatino (“Medieval Latin”, adj. and subst.) or another Romance language, and is more in line with Greek than with Latin word-formation models. Analyzable as medius (“middle”) + -o- + Latīnus (“Latin”).