LATIN DICTIONARYLexicon Latīnum
noun · femininethird declension

medietās

medietās f (genitive medietātis)
Classical[mɛˈdi.ɛ.taːs]Ecclesiastical[meˈdiː.e.tas]

Meaning

  1. the center, middle part of something, midpoint
  2. half

Latīnē defined in Latin in our graded readers

Declension

declension
formsingularplural
nominativemedietāsmedietātēs
genitivemedietātismedietātum
dativemedietātīmedietātibus
accusativemedietātemmedietātēs
ablativemedietātemedietātibus
vocativemedietāsmedietātēs

Lewis & Short A Latin Dictionary, 1879

mĕdĭĕtas, ātis, f. medius,
I. the middle, place in the middle, midst (in Cic. only as transl. of the Gr. μεσότης; elsewhere postclass.).
I. Lit.: vix audeo dicere medietates, quas Graeci μεσότητας appellant, Cic. Univ. 7, 20: narium, Lact. 10, 19: totius loci, App. M. 2, p. 116, 6: sic feliciore loco medietatis est positus (sc. homo), App. Asclep. 6, p. 79: in mediatate distinctis aquis, Tert. de Bapt. 3.—
B. Transf., a half, moiety (syn. dimidium): decoquere aliquid usque ad medietatem, Pall. Mart. 10, 10 and 30: sulcum usque ad medietatem replere, id. Mai. 3: debiti, Cod. Th. 4, 19, 1.—
II. Trop., a middle course, medium: medietatem quandam sequi, Dig. 5, 4, 3 fin.; Arn. 2, 65: ejusmodi medietates inter virtutes et vitia intercedere, App. Dogm. Plat. p. 14, 3.

Origins

Predominantly Late Latin. From medius + -tās.

Descendants
  • Catalanmeitat
  • Italianmetà
  • Occitanmeitat
  • Occitanmitat
  • Frenchmoitiéfrom Old French meitié
  • Englishmoietyfrom Old French meitié
  • Portuguesemetadefrom Old Galician-Portuguese meiadade
  • Romanianjumătate
  • Sardinianmeidade
  • Sardinianmeitate