noun · masculinesecond declension
mediastīnus
mediastīnus m (genitive mediastīnī)
Classical[mɛ.di.asˈtiː.nʊs]Ecclesiastical[me.di.asˈtiː.nus]
Meaning
- common servant employed on general duties, drudge, menial worker
Declension
| form | singular | plural |
|---|---|---|
| nominative | mediastīnus | mediastīnī mediastrīnī |
| genitive | mediastīnī mediastrīnī | mediastīnōrum mediastrīnōrum |
| dative | mediastīnō mediastrīnō | mediastīnīs mediastrīnīs |
| accusative | mediastīnum mediastrīnum | mediastīnōs mediastrīnōs |
| ablative | mediastīnō mediastrīnō | mediastīnīs mediastrīnīs |
| vocative | mediastīne mediastrīne | mediastīnī mediastrīnī |
mĕdĭastīnus, i, m. id.,
I. a common servant, drudge, employed in all kinds of menial occupations (class.): tu illi mediastinus, Cato ap. Non. 143, 9:
atque bubulcus, Lucil. ib. 7: exercitus collectus ex senibus desperatis, ex agresti luxuria, ex rusticis mediastinis, decoctoribus, Cic. Cat. 2, 3, 5 (dub.): tu mediastinus tacitā prece rura petebas, Hor. Ep. 1, 14, 14; Col. 2, 13, 7; 1, 9, 3: Prodicus instituens quam vocant iatralepticen, reunctoribus quoque medicorum, ac mediastinis vectigal invenit, i. e. medical assistants, Plin. 29, 1, 2, § 4; Dig. 4, 9, 1, § 5.Charlton Lewis's shorter dictionary for students: the same scholarship in plain, modern definitions.
mediastīnus ī, m
medius, a common servant, drudge, slave of all work, menial , H.
Origins
Perhaps a substantive form of an adjective *mediast(r)īnus (“menial”), from medius + -aster + -inus (assuming the form with -r- is the older form).
Descendants
- Italianmediastino
- Catalanmediastí
- Englishmediastinum
- Frenchmédiastin
- Englishmediastinfrom French médiastin
- Romanianmediastinfrom French médiastin
- GermanMediastinum
- Portuguesemediastino
- Spanishmediastino
- Middle Frenchmediastin