verbthird conjugation
manūmittō
manūmittō (present infinitive manūmittere, perfect active manūmīsī, supine manūmissum)
Classical[ma.nuːˈmɪt.toː]Ecclesiastical[ma.nuˈmit.to]
Meaning
- to release, free, emancipate
Latīnē defined in Latin in our graded readers
servum līberum faciōmanūmittō -ere — in Epistulae, ch. 12
Conjugation conjugation 3
| form | present | imperfect | future | perfect | pluperfect | fut. perfect |
|---|---|---|---|---|---|---|
| 1st sg. | manūmittō | manūmittēbam | manūmittam | manūmīsī | manūmīseram | manūmīserō |
| 2nd sg. | manūmittis | manūmittēbās | manūmittēs | manūmīsistī | manūmīserās | manūmīseris |
| 3rd sg. | manūmittit | manūmittēbat | manūmittet | manūmīsit | manūmīserat | manūmīserit |
| 1st pl. | manūmittimus | manūmittēbāmus | manūmittēmus | manūmīsimus | manūmīserāmus | manūmīserimus |
| 2nd pl. | manūmittitis | manūmittēbātis | manūmittētis | manūmīsistis | manūmīserātis | manūmīseritis |
| 3rd pl. | manūmittunt | manūmittēbant | manūmittent | manūmīsērunt manūmīsēre | manūmīserant | manūmīserint |
active subjunctive
| form | present | imperfect | perfect | pluperfect |
|---|---|---|---|---|
| 1st sg. | manūmittam | manūmitterem | manūmīserim | manūmīsissem |
| 2nd sg. | manūmittās | manūmitterēs | manūmīserīs | manūmīsissēs |
| 3rd sg. | manūmittat | manūmitteret | manūmīserit | manūmīsisset |
| 1st pl. | manūmittāmus | manūmitterēmus | manūmīserīmus | manūmīsissēmus |
| 2nd pl. | manūmittātis | manūmitterētis | manūmīserītis | manūmīsissētis |
| 3rd pl. | manūmittant | manūmitterent | manūmīserint | manūmīsissent |
passive indicative
| form | present | imperfect | future |
|---|---|---|---|
| 1st sg. | manūmittor | manūmittēbar | manūmittar |
| 2nd sg. | manūmitteris manūmittere | manūmittēbāris manūmittēbāre | manūmittēris manūmittēre |
| 3rd sg. | manūmittitur | manūmittēbātur | manūmittētur |
| 1st pl. | manūmittimur | manūmittēbāmur | manūmittēmur |
| 2nd pl. | manūmittiminī | manūmittēbāminī | manūmittēminī |
| 3rd pl. | manūmittuntur | manūmittēbantur | manūmittentur |
passive subjunctive
| form | present | imperfect |
|---|---|---|
| 1st sg. | manūmittar | manūmitterer |
| 2nd sg. | manūmittāris manūmittāre | manūmitterēris manūmitterēre |
| 3rd sg. | manūmittātur | manūmitterētur |
| 1st pl. | manūmittāmur | manūmitterēmur |
| 2nd pl. | manūmittāminī | manūmitterēminī |
| 3rd pl. | manūmittantur | manūmitterentur |
imperative
| form | active | passive |
|---|---|---|
| pres. 2nd sg. | manūmitte | manūmittere |
| pres. 2nd pl. | manūmittite | manūmittiminī |
| fut. 2nd sg. | manūmittitō | manūmittitor |
| fut. 3rd sg. | manūmittitō | manūmittitor |
| fut. 2nd pl. | manūmittitōte | — |
| fut. 3rd pl. | manūmittuntō | manūmittuntor |
infinitives & participles
| form | active | passive |
|---|---|---|
| present infinitive | manūmittere | manūmittī |
| perfect infinitive | manūmīsisse | manūmissum esse |
| future infinitive | manūmissūrum esse | manūmissum īrī |
| present participle | manūmittēns | — |
| perfect participle | — | manūmissus manūmissa, manūmissā, manūmissae, manūmissam, manūmissārum, manūmissās, manūmisse, manūmissī, manūmissīs, manūmissō, manūmissōrum, manūmissōs |
| future participle | manūmissūrus manūmissūra, manūmissūrā, manūmissūrae, manūmissūram, manūmissūrārum, manūmissūrās, manūmissūre, manūmissūrī, manūmissūrīs, manūmissūrō, manūmissūrōrum, manūmissūrōs, manūmissūrum | manūmittendus manūmittundus, manūmittenda, manūmittendā, manūmittendae, manūmittendam, manūmittendārum, manūmittendās, manūmittende, manūmittendīs, manūmittendōrum, manūmittendōs |
gerundmanūmittendī, manūmittendō, manūmittendumsupinemanūmissum, manūmissū
mănūmitto (also as two words,
I. v. infra; and ante-class. manu emitto, v. emitto, I. B.), mīsi, missum, 3, v. a. 1. manus-mitto, to release from one's power (manus), to set at liberty, to enfranchise, emancipate, make free a slave (v. manumissio):
quos (servos) nisi manumisisset, Cic. Mil. 22, 58: sunt servi de cognatorum sententiā manumissi, id. Cael. 29, 68; id. Fam. 13, 77, 3: testamento manumissi, Tac. A. 13, 32: quos proxime inter amicos manumisisti, Plin. Ep. 7, 16, 4.—Separated by other words: orabo, ut manu me mittat, Plaut. Aul. 5, 4: manu vero cur miserit? Cic. Mil. 22, 57: manu non mittere, Liv. 41, 9, 11 fin.Charlton Lewis's shorter dictionary for students: the same scholarship in plain, modern definitions.
manūmittō or manū mittō mīsī, missus, ere
manus+mitto, to release, set at liberty, manumit, enfranchise, emancipate, make free : servos: servi de cognatorum sententiā manu missi: manu vero cur miserit?: manu non mittere, L.
Origins
Univerbation of the ablative manū (“from the hand”) and mittō (“to send”) used together.
Descendants
- Catalanmanumetre
- Englishmanumit
- Germanmanumittieren
- Italianmanomettere
- Frenchmanumettrefrom Middle French manumettre
- Portuguesemanumitir
- Spanishmanumitir
- Galicianmanumitir
- Sicilianmanumèttiri