adjectivefirst/second-declension adjective
manuārius1
manuārius (feminine manuāria, neuter manuārium)
Classical[ma.nuˈaː.ri.ʊs]Ecclesiastical[ma.nuˈaː.ri.us]
Meaning
- adjectiveof or pertaining to the hand
Declension
| form | masculine | feminine | neuter |
|---|---|---|---|
| nominative | manuārius | manuāria | manuārium |
| genitive | manuāriī | manuāriae | manuāriī |
| dative | manuāriō | manuāriae | manuāriō |
| accusative | manuārium | manuāriam | manuārium |
| ablative | manuāriō | manuāriā | manuāriō |
| vocative | manuārie | manuāria | manuārium |
| form | masculine | feminine | neuter |
|---|---|---|---|
| nominative | manuāriī | manuāriae | manuāria |
| genitive | manuāriōrum | manuāriārum | manuāriōrum |
| dative | manuāriīs | manuāriīs | manuāriīs |
| accusative | manuāriōs | manuāriās | manuāria |
| ablative | manuāriīs | manuāriīs | manuāriīs |
| vocative | manuāriī | manuāriae | manuāria |
mănŭārĭus, a, um, adj. id.,
I. of or belonging to the hand, for the hand, that fills the hand (ante- and post-class.):
mola, a hand-mill, Dig. 33, 7, 26: vas, Charis. p. 95 P.: aes, won with the hand at gaming, money won at dice, Gell. 18, 13, 4; cf. manus.— II. Subst.: mănŭārĭus, ii, m., a thief: manuari, pudorem perdidisti, Lab. ap. Gell. 16, 7, 3 (Com. Rel. v. 46 Rib.).
Origins
Proto-Indo-European *(s)meh₂-der. Proto-Italic *manus Latin manus Proto-Indo-European *-yósder. Proto-Italic *-āzios Latin -ārius Latin manuārius From manus (“hand”) + -ārius (suffix forming relational adjectives and agent nouns).
Descendants
- Catalanmanera
- Englishmanner
- Frenchmanière
- Italianmanierafrom French manière
- Italianmannaia
- Occitanmanièra
- Portuguesemaneiro
- Portuguesemaneira
- Portuguesemanuário
- Romanianamnar
In English words that came into English from manuārius
- manner*manāria