LATIN DICTIONARYLexicon Latīnum
verbfirst conjugation, deponent

manticulor

manticulor (present infinitive manticulārī, perfect active manticulātus sum)
Classical[manˈtɪ.kʊ.ɫɔr]Ecclesiastical[manˈtiː.ku.lor]

Meaning

  1. deponentto steal

Conjugation conjugation 1 deponent

active indicative
formpresentimperfectfutureperfectpluperfectfut. perfect
1st sg.manticulormanticulābarmanticulābor———
2nd sg.manticulāris
manticulāre
manticulābāris
manticulābāre
manticulāberis
manticulābere
———
3rd sg.manticulāturmanticulābāturmanticulābitur———
1st pl.manticulāmurmanticulābāmurmanticulābimur———
2nd pl.manticulāminīmanticulābāminīmanticulābiminī———
3rd pl.manticulanturmanticulābanturmanticulābuntur———
active subjunctive
active subjunctive
formpresentimperfectperfectpluperfect
1st sg.manticulermanticulārer——
2nd sg.manticulēris
manticulēre
manticulārēris
manticulārēre
——
3rd sg.manticulēturmanticulārētur——
1st pl.manticulēmurmanticulārēmur——
2nd pl.manticulēminīmanticulārēminī——
3rd pl.manticulenturmanticulārentur——
imperative
imperative
formactivepassive
pres. 2nd sg.manticulāre—
pres. 2nd pl.manticulāminī—
fut. 2nd sg.manticulātor—
fut. 3rd sg.manticulātor—
fut. 3rd pl.manticulantor—
infinitives & participles
infinitives & participles
formactivepassive
present infinitivemanticulārī—
perfect infinitivemanticulātum esse—
future infinitivemanticulātūrum esse—
present participlemanticulāns—
perfect participlemanticulātus—
future participlemanticulātūrusmanticulandus
gerundmanticulandī, manticulandō, manticulandumsupinemanticulātum, manticulātū

mantĭcŭlor, 1, v. dep. manticula; lit., to be busied with purses; hence,
I. to steal (ante- and post-class.): cum utrem ventosissimum manticularentur, App. Mag. 55, p. 309, 36.—
II. Transf., to act slyly, go cunningly to work: manticularum usus pauperibus in nummis recondendis etiam nostro saeculo fuit. Unde manticulari dicebantur, qui furandi gratiā manticulos attrectabant. Inde poëtae pro dolose quid agendo usi sunt eo verbo, etc., Pac. ap. Fest. p. 133 Müll. (Trag. Rel. v. 376 Rib.).

Origins

Proto-Indo-European *-h₂ Proto-Indo-European *-éh₂ Proto-Indo-European *-yéti Proto-Indo-European *-eh₂yéti Proto-Indo-European *-h₂tiinflu. Proto-Italic *-ājō Proto-Italic *-āō Latin -ō Latin manticulor From manticula (“purse, wallet, small bag”) + -ō.

Quick answers

What does manticulor mean in Latin?
manticulor, a verb, means “to steal”.
What are the principal parts of manticulor?
manticulor, manticulārī, manticulātus sum (first conjugation, deponent).
How do you pronounce manticulor?
In classical Latin, [manˈtɪ.kʊ.ɫɔr]; in ecclesiastical (church) Latin, [manˈtiː.ku.lor].