noun · masculinethird declension
manticulātor
manticulātor m (genitive manticulātōris)
Classical[man.tɪ.kʊˈɫaː.tɔr]Ecclesiastical[man.ti.kuˈlaː.tor]
Meaning
- cutpurse, pickpocket, sharper
Declension
| form | singular | plural |
|---|---|---|
| nominative | manticulātor | manticulātōrēs |
| genitive | manticulātōris | manticulātōrum |
| dative | manticulātōrī | manticulātōribus |
| accusative | manticulātōrem | manticulātōrēs |
| ablative | manticulātōre | manticulātōribus |
| vocative | manticulātor | manticulātōrēs |
mantĭcŭlātor, ōris, m. manticulor,
I. a pickpocket, sharper, Pac. ap. Fest. p. 133 Müll. (Trag. Rel. v. 376 Rib.).
Origins
From manticulor (“to steal”) + -tor (agent noun suffix), from manticula (“small wallet”), diminutive of mantica.