adjectivethird-declension one-termination adjective (two different stems)
mānsuēs
mānsuēs (genitive mānsuētis or mānsuis)
Classical[ˈmãː.sʷeːs]Ecclesiastical[ˈman.sʷes]
Meaning
- one terminationtame, tamed
- one terminationmild, gentle, soft
Declension
| form | masculine | feminine | neuter |
|---|---|---|---|
| nominative | mānsuēs | mānsuēs | mānsuēs |
| genitive | mānsuētis mānsuis | mānsuētis mānsuis | mānsuētis mānsuis |
| dative | mānsuētī mānsuī | mānsuētī mānsuī | mānsuētī mānsuī |
| accusative | mānsuētem mānsuem | mānsuētem mānsuem | mānsuēs |
| ablative | mānsuētī mānsuēte, mānsuī, mānsue | mānsuētī mānsuēte, mānsuī, mānsue | mānsuētī mānsuēte, mānsuī, mānsue |
| vocative | mānsuēs | mānsuēs | mānsuēs |
| form | masculine | feminine | neuter |
|---|---|---|---|
| nominative | mānsuētēs mānsuēs | mānsuētēs mānsuēs | mānsuētia mānsuia |
| genitive | mānsuētium mānsuium | mānsuētium mānsuium | mānsuētium mānsuium |
| dative | mānsuētibus mānsuibus | mānsuētibus mānsuibus | mānsuētibus mānsuibus |
| accusative | mānsuētīs mānsuētēs, mānsuīs, mānsuēs | mānsuētīs mānsuētēs, mānsuīs, mānsuēs | mānsuētia mānsuia |
| ablative | mānsuētibus mānsuibus | mānsuētibus mānsuibus | mānsuētibus mānsuibus |
| vocative | mānsuētēs mānsuēs | mānsuētēs mānsuēs | mānsuētia mānsuia |
mansŭēs, ŭis, and ētis, adj. manussuesco,
I. tamed, tame (ante- and post-class. for mansuetus, v. mansuesco fin.): mansues pro mansueto, dixit Cato in epistola ad filium, Cato ap. Fest. p. 154 Müll.; cf. Paul. ex Fest. p. 152, 125 Müll.: leonem facere mansuem, Varr. ap. Non. 483, 9 sq.:
mitis et mansues, Gell. 5, 14, 21: scio ferocissimos equos atque truces mansuetos et mansues factos, App. M. 7, 23, p. 198, 8: ursa mansues, id. ib. 11, 7, p. 261, 1.—II. Trop., mild, soft, gentle: nunc si me matrem mansues misericordia capsit, Att. ap. Non. 483, 11 (Trag. Rel. v. 453 Rib.):
reddam ego te ex fera fame mansuetem, Plaut. As. 1, 2, 19; cf. Plin. 8, 9, 9, § 27: nequeone ego ted interdictis facere mansuetem meis? Plaut. As. 3, 1, 1 Ussing.Origins
From mānsuēscere (“to become tame”). Variant of mānsuētus. Compare typologically Russian ручно́й (ručnój) (< рука́ (ruká)).