verbfirst conjugation
mānsitō
mānsitō (present infinitive mānsitāre, perfect active mānsitāvī, supine mānsitātum)
Classical[ˈmãː.sɪ.toː]Ecclesiastical[ˈman.si.to]
Meaning
- intransitiveto stay (for a long time), remain, tarry, dwell
Conjugation conjugation 1
| form | present | imperfect | future | perfect | pluperfect | fut. perfect |
|---|---|---|---|---|---|---|
| 1st sg. | mānsitō | mānsitābam | mānsitābō | mānsitāvī | mānsitāveram | mānsitāverō |
| 2nd sg. | mānsitās | mānsitābās | mānsitābis | mānsitāvistī | mānsitāverās | mānsitāveris |
| 3rd sg. | mānsitat | mānsitābat | mānsitābit | mānsitāvit | mānsitāverat | mānsitāverit |
| 1st pl. | mānsitāmus | mānsitābāmus | mānsitābimus | mānsitāvimus | mānsitāverāmus | mānsitāverimus |
| 2nd pl. | mānsitātis | mānsitābātis | mānsitābitis | mānsitāvistis | mānsitāverātis | mānsitāveritis |
| 3rd pl. | mānsitant | mānsitābant | mānsitābunt | mānsitāvērunt mānsitāvēre | mānsitāverant | mānsitāverint |
active subjunctive
| form | present | imperfect | perfect | pluperfect |
|---|---|---|---|---|
| 1st sg. | mānsitem | mānsitārem | mānsitāverim | mānsitāvissem |
| 2nd sg. | mānsitēs | mānsitārēs | mānsitāverīs | mānsitāvissēs |
| 3rd sg. | mānsitet | mānsitāret | mānsitāverit | mānsitāvisset |
| 1st pl. | mānsitēmus | mānsitārēmus | mānsitāverīmus | mānsitāvissēmus |
| 2nd pl. | mānsitētis | mānsitārētis | mānsitāverītis | mānsitāvissētis |
| 3rd pl. | mānsitent | mānsitārent | mānsitāverint | mānsitāvissent |
passive indicative
| form | present | imperfect | future |
|---|---|---|---|
| 1st sg. | mānsitor | mānsitābar | mānsitābor |
| 2nd sg. | mānsitāris mānsitāre | mānsitābāris mānsitābāre | mānsitāberis mānsitābere |
| 3rd sg. | mānsitātur | mānsitābātur | mānsitābitur |
| 1st pl. | mānsitāmur | mānsitābāmur | mānsitābimur |
| 2nd pl. | mānsitāminī | mānsitābāminī | mānsitābiminī |
| 3rd pl. | mānsitantur | mānsitābantur | mānsitābuntur |
passive subjunctive
| form | present | imperfect |
|---|---|---|
| 1st sg. | mānsiter | mānsitārer |
| 2nd sg. | mānsitēris mānsitēre | mānsitārēris mānsitārēre |
| 3rd sg. | mānsitētur | mānsitārētur |
| 1st pl. | mānsitēmur | mānsitārēmur |
| 2nd pl. | mānsitēminī | mānsitārēminī |
| 3rd pl. | mānsitentur | mānsitārentur |
imperative
| form | active | passive |
|---|---|---|
| pres. 2nd sg. | mānsitā | mānsitāre |
| pres. 2nd pl. | mānsitāte | mānsitāminī |
| fut. 2nd sg. | mānsitātō | mānsitātor |
| fut. 3rd sg. | mānsitātō | mānsitātor |
| fut. 2nd pl. | mānsitātōte | — |
| fut. 3rd pl. | mānsitantō | mānsitantor |
infinitives & participles
| form | active | passive |
|---|---|---|
| present infinitive | mānsitāre | mānsitārī |
| perfect infinitive | mānsitāvisse | mānsitātum esse |
| future infinitive | mānsitātūrum esse | mānsitātum īrī |
| present participle | mānsitāns | — |
| perfect participle | — | mānsitātus |
| future participle | mānsitātūrus | mānsitandus |
gerundmānsitandī, mānsitandō, mānsitandumsupinemānsitātum, mānsitātū
mansĭto, 1,
I. v. freq. n. [maneo], to stay, remain, tarry, abide, dwell (post-Aug.):
pygargus in oppidis mansitat, Plin. 10, 3, 3, § 7: sub eodem tecto, Tac. A. 14, 42: una, to pass the night, id. ib. 13, 44; cf. maneo, B.; mansio, B. 1.Charlton Lewis's shorter dictionary for students: the same scholarship in plain, modern definitions.
mānsitō āvī, —, āre, freq.
maneo, to stay, tarry, abide : sub eodem tecto, Ta.: unā, Ta.
Origins
- Proto-Indo-European*men-
- Proto-Indo-European*m̥néh₁yeti
- Proto-Italic*m(V)nēō
- Latinmānsitō
Proto-Indo-European *-tós Proto-Italic *-tos Latin -tus Proto-Indo-European *-h₂ Proto-Indo-European *-éh₂ Proto-Indo-European *-yéti Proto-Indo-European *-eh₂yéti Proto-Indo-European *-h₂tiinflu. Proto-Italic *-ājō Proto-Italic *-āō Latin -ō Latin -tō Latin mānsitō From maneō (“to stay”) + -tō (frequentative).