adjectivethird-declension two-termination adjective
manipulāris1
manipulāris (neuter manipulāre)
Classical[ma.nɪ.pʊˈɫaː.rɪs]Ecclesiastical[ma.ni.puˈlaː.ris]
Meaning
- relationaltwo terminationmaniple
- two terminationprivate (soldier)
Latīnē defined in Latin in our graded readers
Declension
| form | masculine | feminine | neuter |
|---|---|---|---|
| nominative | manipulāris | manipulāris | manipulāre |
| genitive | manipulāris | manipulāris | manipulāris |
| dative | manipulārī | manipulārī | manipulārī |
| accusative | manipulārem | manipulārem | manipulāre |
| ablative | manipulārī | manipulārī | manipulārī |
| vocative | manipulāris | manipulāris | manipulāre |
| form | masculine | feminine | neuter |
|---|---|---|---|
| nominative | manipulārēs | manipulārēs | manipulāria |
| genitive | manipulārium | manipulārium | manipulārium |
| dative | manipulāribus | manipulāribus | manipulāribus |
| accusative | manipulārīs manipulārēs | manipulārīs manipulārēs | manipulāria |
| ablative | manipulāribus | manipulāribus | manipulāribus |
| vocative | manipulārēs | manipulārēs | manipulāria |
mănĭpŭlāris or mănū^pŭlāris (sync. mănĭplāris and mănū^plāris), e, adj. manipulus, with
I. miles, or absol., of or belonging to a maniple or company, manipular (class.):
pertica suspensos portabat longa maniplos: Unde maniplaris nomina miles habet, Ov. F. 3, 117: manipulares judices, who once were common soldiers, Cic. Phil. 1, 8, 20: imperator, one who rose from the ranks to be general (of C. Marius), Plin. 33, 11, 53, § 150.—II. Subst.: mănĭpŭlāris (-plaris), is, m., a soldier of a maniple, a common soldier:
Pompeium, tanquam unus manipularis, secutus sum, Cic. Att. 9, 10, 1: Rufus diu manipularis, dein centurio, mox praefectus, Tac. A. 1, 20: non placet quem scurrae laudant, manipularis mussitant, Plaut. Truc. 2, 6, 10: optimo quoque manipularium, Tac. A. 1, 21.— B. Esp., a soldier of the same maniple, a fellow-soldier, comrade:
postquam ex opsidione in tatum eduxi manuplaris meos, Plaut. Most. 5, 1, 7: si centuriati bene sunt manuplares mei, id. Mil. 3, 2, 3: conveniunt manuplares eccos, id. Most. 1, 3, 154: centurio, tres suos nactus manipulares, Caes. B. G. 7, 47: mei. id. B. C. 3, 91.Charlton Lewis's shorter dictionary for students: the same scholarship in plain, modern definitions.
manipulāris or manupulāris (poet. manupl-) e, adj.
manipulus, belonging to a maniple of a company, manipular : miles, O.: iudices, i. e. selected from the common soldiers .—As subst, m., a soldier of a maniple, common soldier : tamquam unus manipularis: trīs suos nactus manipulares, comrades , Cs.
Origins
Proto-Indo-European *h₂el- Proto-Indo-European *-is Proto-Indo-European *h₂élisder.? Proto-Italic *-ālis Latin -ālis Latin manipulāris From manipulus + -ālis.
In English words that came into English from manipulāris
- manipularmanipulāris