noun · masculinesecond declension
manicus
manicus m (genitive manicī)
Meaning
- EarlyMedieval Latinmasculinehandle
Declension
| form | singular | plural |
|---|---|---|
| nominative | manicus | manicī |
| genitive | manicī | manicōrum |
| dative | manicō | manicīs |
| accusative | manicum | manicōs |
| ablative | manicō | manicīs |
| vocative | manice | manicī |
Origins
Fom manus (“hand”) + -īcus. Attested in the accusative form manicum in the Liber Glossarum.
Gallo-Romance
- Catalanmànec
- Occitanmarguefrom Old Occitan manegue
- Franco-Provençalmanjo
- Old Frenchmanche
Ibero-Romance
- Portuguesemangofrom Old Galician-Portuguese mango
- Spanishmangofrom Old Spanish mango
- Aragonesemango
- Falamangofrom Old Galician-Portuguese mango
- Galicianmangofrom Old Galician-Portuguese mango
- Asturianmangufrom Old Leonese mangu
- Leonesemangufrom Old Leonese mangu
- Ladinomangofrom Old Spanish mango
Insular Romance
- Sardinianmàiga
Italo-Dalmatian
- Italianmanico
- Corsicanmanicu
- Istriotmanago
- Istriotmanigo
- Neapolitanmaneco
- Sicilianmanicu
- Venetanmanego
Rhaeto-Romance
- Friulianmani
- Ladinmane
- Ladinmanego
- Ladinmènech
- Romanshmanch
- Romanshmoni
Gallo-Italic
- Emilianmanec
- Ligurianmanego
- Lombardmanec
- Piedmontesemani
- Romagnolmâng