noun · femininefirst declension
mandibula
mandibula f (genitive mandibulae)
Classical[manˈdɪ.bʊ.ɫa]Ecclesiastical[manˈdiː.bu.la]
Meaning
- Late Latinfemininea jaw
Declension
| form | singular | plural |
|---|---|---|
| nominative | mandibula | mandibulae |
| genitive | mandibulae | mandibulārum |
| dative | mandibulae | mandibulīs |
| accusative | mandibulam | mandibulās |
| ablative | mandibulā | mandibulīs |
| vocative | mandibula | mandibulae |
mandĭbŭla, ae, f., or mandĭbŭ-lum, i, n. 2. mando,
I. a jaw (post-class.), Macr. Somn. Scip. 1, 6, 69:
cibaria confecta mandibulis, id. S. 7, 4, 14; Isid. 11, 1, 45.Origins
Proto-Indo-European *-dʰlomder. Latin -bula Latin mandibula From mandō (“to chew, masticate”) + -bula (instrument noun suffix).
Elsewhere
- Catalanmandíbula
- Englishmandibula
- Frenchmandibule
- Italianmandibola
- Portuguesemandíbula
- Romanianmandibulă
- Spanishmandíbula
- Galicianmandíbula
Middle English
- Englishmandible
In English words that came into English from mandibula
- mandiblemandibula
- mandibularmandibula
- mandibulatemandibula
- mandibularymandibula