LATIN DICTIONARYLexicon Latīnum
adjectivefirst/second-declension adjective

mancus

mancus (feminine manca, neuter mancum)
Classical[ˈmaŋ.kʊs]Ecclesiastical[ˈmaŋ.kus]

Meaning

  1. adjectivemaimed, crippled, handicapped, infirm
  2. adjectivedefectiveimperfectdefective, imperfect

Declension

singular
formmasculinefeminineneuter
nominativemancusmancamancum
genitivemancīmancaemancī
dativemancōmancaemancō
accusativemancummancammancum
ablativemancōmancāmancō
vocativemancemancamancum
plural
formmasculinefeminineneuter
nominativemancīmancaemanca
genitivemancōrummancārummancōrum
dativemancīsmancīsmancīs
accusativemancōsmancāsmanca
ablativemancīsmancīsmancīs
vocativemancīmancaemanca

mancus, a, um, adj. Sanscr. man-āk, little; cf. Germ. mangeln,
I. maimed, infirm (class.).
I. Lit., in a limb or member, esp. in the hand: sciendum, scaevam non esse morbosum, praeterquam si, imbecillitate dextrae, validius sinistra utatur: sed hunc non scaevam, sed mancum esse dicimus, Dig. 21, 1, 12: mancus et membris omnibus captus ac debilis, Cic. Rab. Perd. 7, 21: ad mandata claudus, caecus, mutus, mancus, debilis, Plaut. Merc. 3, 3, 45: mancorum ac debilium dux, Liv. 7, 13; Ov. F. 3, 825: tamquam mancus et exstinctae corpus non utile dextrae, Juv. 3, 48.—
II. Trop., infirm, defective, imperfect (rare but class.): virtus, Cic. Fin. 3, 9, 30: ac debilis praetura, id. Mil. 9, 25: contemplatio naturae, id. Off. 1, 43, 153: fortuna, Hor. S. 2, 7, 88.—With abl.: talibus officiis prope mancus, Hor. Ep. 2, 2, 21.—In neutr adverb.: error mancum claudicat, Prud. στεφ. 2, 23.

Origins

Probably from Proto-Indo-European *mh₂n-ko- (“maimed in the hand”), from *méh₂-r̥ ~ *mh₂-én- (“hand”), with semantic shift "hand" > "handy" > "handicapped, having a defect of the hand". Cognates include manus and Old Norse mund (“hand”). An alternate theory derives the word from Proto-Indo-European *menk- (“to lack”), comparing Lithuanian meñkas (“poor, small”) and Tocharian B mänk- (“to be deprived of, lack”). The root of these words is at times alternatively reconstructed as *men- (“small, isolated”).

Descendants
  • Catalanmanc
  • Frenchmanchot
  • Frenchmanque
  • Italianmonco
  • GermanMankofrom Italian monco
  • Englishmankfrom Italian monco
  • Italianmanco
  • Italianmanca
  • Portuguesemanco
  • Romanianmânc

Quick answers

What does mancus mean in Latin?
mancus, a adjective, means “maimed, crippled, handicapped, infirm; defective, imperfect”.
How do you pronounce mancus?
In classical Latin, [ˈmaŋ.kʊs]; in ecclesiastical (church) Latin, [ˈmaŋ.kus].