noun · masculinethird declension
manceps
manceps m (genitive mancipis)
Classical[ˈmaŋ.kɛps]Ecclesiastical[ˈman̠ʲ.t͡ʃeps]
Meaning
- masculinepurchaser, renter
- masculinecontractor, agent
- masculinesurety, bondsman
- masculineowner, proprietor, possessor
Declension
| form | singular | plural |
|---|---|---|
| nominative | manceps | mancipēs |
| genitive | mancipis | mancipum |
| dative | mancipī | mancipibus |
| accusative | mancipem | mancipēs |
| ablative | mancipe | mancipibus |
| vocative | manceps | mancipēs |
manceps, ĭpis, m. manus-capio,
I. a purchaser of any thing at a public auction, a renter, farmer, contractor, etc. (syn.: redemtor, exactor).
I. Lit.: manceps dicitur, qui quid a populo emit conducitve, quia manu sublata significat se auctorem emptionis esse: qui idem praes dicitur, Paul. ex Fest. p. 151 Müll.:
postremo ne in praedae quidem societate mancipem aut praedem ... reperire potuisti, Cic. Dom. 18, 48: si res abiret ab eo mancipe, quem ipse apposuisset, contractor for building, Cic. Verr. 2, 1, 54, § 141: hominis studiosissimi nobilitatis manceps fit Chrysogonus, the purchaser, id. Rosc. Am. 8, 21: mancipes a civitatibus pro frumento pecuniam exegerunt, the contractors with the government, farmers, id. Div. in Caecil. 10, 33; id. Dom. 10, 25: nullius rei neque praes neque manceps, Nep. Att. 6, 3: aliquis praevalens annonam flagellet, i. e. a forestaller, speculator, Plin. 33, 13, 57, § 164: sutrinae, a keeper of a stall, id. 10, 43, 60, § 122; Plin. Ep. 3, 19: operarum, one who hires laborers to let them out again, Suet. Vesp. 1; itinera fraude mancipum et incuria magistratuum interrupta, a farmer of the revenue, farmer-general, Tac. A. 3, 31: VIAE APPIAE, Inscr. Orell. 3221.—II. Transf.
A. A surety, bondsman, bail, = praes:
ego mancipem te nihil moror, Plaut. Curc. 4, 2, 29.—* B. One who hires people to applaud:
conducti et redempti mancipes, Plin. Ep. 2, 14, 4.—* C. The owner, proprietor, or possessor of a thing:
deus et manceps divinitatis, Tert. Apol. 11.—D. A master, chief: carceris, i. e. jailer, Prud. στεφ. 5, 345; Tert. de Spect. 10.
Charlton Lewis's shorter dictionary for students: the same scholarship in plain, modern definitions.
manceps ipis, m
manus+CAP-, one who takes formal possession, a legal purchaser : manceps fit Chrysogonus.— A purchaser by lifting the hand, buyer at auction : pecuniam mancipibus dedi.— A public contractor, farmer of revenues : mancipes a civitatibus pecuniam exegerunt: nullius rei, N.— A contractor : si res abiret ab eo mancipe, contractor for building .
Origins
From prehistoric *manukaps through syncope. Ultimately from manus (“hand”) + -ceps (“taker”).
Descendants
- Italianmancipe
- Catalanmacip
- Occitanmancip
- Portuguesemancebo
- Spanishmancebo
- Aragonesemancebo
- Asturianmancebu
- Galicianmancebo
In English words that came into English from manceps
- emancipateēmancipātus
- manciplemancipiolum