LATIN DICTIONARYLexicon Latīnum
verbfirst conjugation

mancipō

mancipō (present infinitive mancipāre, perfect active mancipāvī, supine mancipātum)
Classical[ˈmaŋ.kɪ.poː]Ecclesiastical[ˈman̠ʲ.t͡ʃi.po]

Meaning

  1. to transfer or sell (especially property)

Choosing the right word Döderlein's Latin Synonyms

Vendere · Venundare · Mancipare

Vendere and venundare denote the selling of any thing as a mercantile act; but in vendere (ἀναδοῦναι) the disposing of the thing is the principal notion, the price merely secondary, in opp. to emere, like ἀποδόσθαι; in venundare, the previous having for sale, or offering for sale, is the principal notion, as in πιπράσκειν, πωλεῖν, ἀπεμπολᾶν; whereas mancipare denotes a juridical act, in consequence of which a thing is alienated, and, with all that belongs to it, transferred to another, in a legal form, as his property. (iv. 118.)

Conjugation conjugation 1

active indicative
formpresentimperfectfutureperfectpluperfectfut. perfect
1st sg.mancipōmancipābammancipābōmancipāvīmancipāverammancipāverō
mancipārō
2nd sg.mancipāsmancipābāsmancipābismancipāvistī
mancipāstī
mancipāverās
mancipārās
mancipāveris
3rd sg.mancipatmancipābatmancipābitmancipāvitmancipāverat
mancipārat
mancipāverit
mancipārit
1st pl.mancipāmusmancipābāmusmancipābimusmancipāvimusmancipāverāmusmancipāverimus
mancipārimus
2nd pl.mancipātismancipābātismancipābitismancipāvistis
mancipāstis
mancipāverātis
mancipārātis
mancipāveritis
mancipāritis
3rd pl.mancipantmancipābantmancipābuntmancipāvērunt
mancipāvēre, mancipārunt
mancipāverant
mancipārant
mancipāverint
mancipārint
active subjunctive
active subjunctive
formpresentimperfectperfectpluperfect
1st sg.mancipemmancipāremmancipāverim
mancipārim
mancipāvissem
mancipāssem
2nd sg.mancipēsmancipārēsmancipāverīsmancipāvissēs
mancipāssēs
3rd sg.mancipetmancipāretmancipāverit
mancipārit
mancipāvisset
mancipāsset
1st pl.mancipēmusmancipārēmusmancipāverīmus
mancipārīmus
mancipāvissēmus
mancipāssēmus
2nd pl.mancipētismancipārētismancipāverītis
mancipārītis
mancipāvissētis
mancipāssētis
3rd pl.mancipentmancipārentmancipāverint
mancipārint
mancipāvissent
mancipāssent
passive indicative
passive indicative
formpresentimperfectfuture
1st sg.mancipormancipābarmancipābor
2nd sg.mancipāris
mancipāre
mancipābāris
mancipābāre
mancipāberis
mancipābere
3rd sg.mancipāturmancipābāturmancipābitur
1st pl.mancipāmurmancipābāmurmancipābimur
2nd pl.mancipāminīmancipābāminīmancipābiminī
3rd pl.mancipanturmancipābanturmancipābuntur
passive subjunctive
passive subjunctive
formpresentimperfect
1st sg.mancipermancipārer
2nd sg.mancipēris
mancipēre
mancipārēris
mancipārēre
3rd sg.mancipēturmancipārētur
1st pl.mancipēmurmancipārēmur
2nd pl.mancipēminīmancipārēminī
3rd pl.mancipenturmancipārentur
imperative
imperative
formactivepassive
pres. 2nd sg.mancipāmancipāre
pres. 2nd pl.mancipātemancipāminī
fut. 2nd sg.mancipātōmancipātor
fut. 3rd sg.mancipātōmancipātor
fut. 2nd pl.mancipātōte—
fut. 3rd pl.mancipantōmancipantor
infinitives & participles
infinitives & participles
formactivepassive
present infinitivemancipāremancipārī
perfect infinitivemancipāvisse
mancipāsse
mancipātum esse
future infinitivemancipātūrum essemancipātum īrī
present participlemancipāns—
perfect participle—mancipātus
mancipāta, mancipātā, mancipātae, mancipātam, mancipātārum, mancipātās, mancipātī, mancipātōrum, mancipātōs
future participlemancipātūrus
mancipātūra, mancipātūrā, mancipātūrae, mancipātūram, mancipātūrārum, mancipātūrās, mancipātūre, mancipātūrī, mancipātūrīs, mancipātūrō, mancipātūrōrum, mancipātūrōs, mancipātūrum
mancipandus
mancipanda, mancipandā, mancipandae, mancipandam, mancipandārum, mancipandās, mancipande, mancipandīs, mancipandōrum, mancipandōs
gerundmancipandī, mancipandō, mancipandumsupinemancipātum, mancipātū

mancĭpo (mancŭpo), āvi, ātum, 1, v. a. manceps.
I. To make over or deliver up as property by means of the formal act of purchase (mancipium; v. mancipium init.), to dispose of, transfer, alienate, sell (not in Cic.; for the true reading ap. Cic. Fin. 1, 7, 24, is emancipaverat; id. Sen. 11, 38, emancipatus; and id. Phil. 2, 21, 51, emancipatum).
A. Lit.: alienos mancupatis, Alienos manumittitis, Plaut. Curc. 4, 2, 10: servos singulos actori publico, Tac. A. 2, 30; Gai. Inst. 2, 33: defundo mancipando, id. ib. 4, 131: quaedam, si credis consultis, mancipat usus, gives one a title to, makes one's property, Hor. Ep. 2, 2, 159. —
B. Trop., to give up to, deliver up, subject: luxu et saginae mancipatus emptusque, Tac. H. 2, 71: corpus mero et stupro, App. M. 9, p. 223, 29: de ignaviae latebris retractus curiarum functionibus mancipetur, Cod. Th. 12, 1, 83.—*
II. I. q. manu capere, to seize, catch: ita capitur (alces): alioqui difficile est eam mancipari, Sol. 20.

Origins

Proto-Indo-European *-h₂ Proto-Indo-European *-éh₂ Proto-Indo-European *-yéti Proto-Indo-European *-eh₂yéti Proto-Indo-European *-h₂tiinflu. Proto-Italic *-ājō Proto-Italic *-āō Latin -ō Latin mancipō From manceps (“purchaser, renter; owner, possessor”) + -ō.

Descendants
  • Englishmancipate

In English words that came into English from mancipō

  • emancipateēmancipātus
  • emancipationēmancipātiō
  • emancipatorēmancipātor

Quick answers

What does mancipō mean in Latin?
mancipō, a verb, means “to transfer or sell (especially property)”.
What are the principal parts of mancipō?
mancipō, mancipāre, mancipāvī, mancipātum (first conjugation).
How do you pronounce mancipō?
In classical Latin, [ˈmaŋ.kɪ.poː]; in ecclesiastical (church) Latin, [ˈman̠ʲ.t͡ʃi.po].
Which English words come from mancipō?
English words that go back to Latin mancipō include emancipate, emancipation and emancipator.