noun · masculinesecond declension
maleficiārius
maleficiārius m (genitive maleficiāriī or maleficiārī)
Classical[ma.ɫɛ.fɪ.kiˈaː.ri.ʊs]Ecclesiastical[ma.le.fi.t͡ʃiˈaː.ri.us]
Meaning
- Medieval Latinevil-doer; one who harms, hurts
Nam poteſt quis maleficiarius eſſe reſpectu unius, & non alterius
1678, Jus Canonicum, Joannis Caspari Bencard, page 148:
Declension
| form | singular | plural |
|---|---|---|
| nominative | maleficiārius | maleficiāriī |
| genitive | maleficiāriī maleficiārī | maleficiāriōrum |
| dative | maleficiāriō | maleficiāriīs |
| accusative | maleficiārium | maleficiāriōs |
| ablative | maleficiāriō | maleficiāriīs |
| vocative | maleficiārie | maleficiāriī |
Origins
From maleficium + -ārius.