noun · femininefirst declension
maledīcentia
maledīcentia f (genitive maledīcentiae)
Classical[ma.ɫɛ.diːˈkɛn.ti.a]Ecclesiastical[ma.le.diˈt͡ʃɛn.t͡si.a]
Meaning
- an evil-speaking, abuse, scurrilousness
Declension
| form | singular | plural |
|---|---|---|
| nominative | maledīcentia | maledīcentiae |
| genitive | maledīcentiae | maledīcentiārum |
| dative | maledīcentiae | maledīcentiīs |
| accusative | maledīcentiam | maledīcentiās |
| ablative | maledīcentiā | maledīcentiīs |
| vocative | maledīcentia | maledīcentiae |
Lewis & Short A Latin Dictionary, 1879
mălĕdīcentĭa, ae, f. maledico,
I. an evil-speaking, abuse, scurrilousness (only in Gellius;
syn. maledictio, procacitas): ob assiduam maledicentiam, et probra in principes civitatis, Gell. 3, 3, 15; 17, 14, 2.Origins
From present participle maledīcēns (“slandering, cursing”) + -ia, from maledīcō.
Descendants
- Catalanmaledicència
- Italianmaldicenza
- Piedmontesemaldicensa
- Sicilianmalidicenzia