adjectivefirst/second-declension adjective
magnisonus
magnisonus (feminine magnisona, neuter magnisonum)
Classical[maŋˈnɪ.sɔ.nʊs]Ecclesiastical[maɲˈɲiː.s̬o.nus]
Meaning
- adjectiveloud-sounding
Declension
| form | masculine | feminine | neuter |
|---|---|---|---|
| nominative | magnisonus | magnisona | magnisonum |
| genitive | magnisonī | magnisonae | magnisonī |
| dative | magnisonō | magnisonae | magnisonō |
| accusative | magnisonum | magnisonam | magnisonum |
| ablative | magnisonō | magnisonā | magnisonō |
| vocative | magnisone | magnisona | magnisonum |
| form | masculine | feminine | neuter |
|---|---|---|---|
| nominative | magnisonī | magnisonae | magnisona |
| genitive | magnisonōrum | magnisonārum | magnisonōrum |
| dative | magnisonīs | magnisonīs | magnisonīs |
| accusative | magnisonōs | magnisonās | magnisona |
| ablative | magnisonīs | magnisonīs | magnisonīs |
| vocative | magnisonī | magnisonae | magnisona |
magnĭsŏnus, a, um, adj. magnussonus,
I. loud-sounding (late Lat.):
tubae, Hier. Intpr. Orig. in Jerem. Hom. 3, 1.Origins
- Proto-Indo-European*méǵh₂s
- Proto-Indo-European*m̥ǵh₂nós
- Proto-Italic*magnos
- Latinmagnisonus
Latin -sonus Latin magnisonus From magnus + -sonus.