adjectivethird-declension one-termination adjective
magnisonāns
magnisonāns (genitive magnisonantis)
Classical[maŋˈnɪ.sɔ.nãːs]Ecclesiastical[maɲˈɲiː.s̬o.nans]
Meaning
- one terminationloud-sounding
Declension
| form | masculine | feminine | neuter |
|---|---|---|---|
| nominative | magnisonāns | magnisonāns | magnisonāns |
| genitive | magnisonantis | magnisonantis | magnisonantis |
| dative | magnisonantī | magnisonantī | magnisonantī |
| accusative | magnisonantem | magnisonantem | magnisonāns |
| ablative | magnisonantī magnisonante | magnisonantī magnisonante | magnisonantī magnisonante |
| vocative | magnisonāns | magnisonāns | magnisonāns |
| form | masculine | feminine | neuter |
|---|---|---|---|
| nominative | magnisonantēs | magnisonantēs | magnisonantia |
| genitive | magnisonantium | magnisonantium | magnisonantium |
| dative | magnisonantibus | magnisonantibus | magnisonantibus |
| accusative | magnisonantīs magnisonantēs | magnisonantīs magnisonantēs | magnisonantia |
| ablative | magnisonantibus | magnisonantibus | magnisonantibus |
| vocative | magnisonantēs | magnisonantēs | magnisonantia |
magnĭsŏnans, antis, adj. magnussono,
I. loud-sounding: saxa, Att. ap. Non. 463, 15.
Origins
- Proto-Indo-European*méǵh₂s
- Proto-Indo-European*m̥ǵh₂nós
- Proto-Italic*magnos
- Latinmagnisonāns
Latin sonāns Latin magnisonāns From magnus + sonāns.