adjectivefirst/second-declension adjective
magniloquus
magniloquus (feminine magniloqua, neuter magniloquum)
Classical[maŋˈnɪ.ɫɔ.kʊs]Ecclesiastical[maɲˈɲiː.lo.kʷus]
Meaning
- adjectivemagniloquent, vaunting, boastful
Tacitus, The Life of Gnaeus Julius Agricola, 27. atque illi modo cauti ac sapientes prompti post eventum ac magniloqui erant.
Those who but now were cautious and prudent, became after the event eager and boastful.
Declension
| form | masculine | feminine | neuter |
|---|---|---|---|
| nominative | magniloquus | magniloqua | magniloquum |
| genitive | magniloquī | magniloquae | magniloquī |
| dative | magniloquō | magniloquae | magniloquō |
| accusative | magniloquum | magniloquam | magniloquum |
| ablative | magniloquō | magniloquā | magniloquō |
| vocative | magniloque | magniloqua | magniloquum |
| form | masculine | feminine | neuter |
|---|---|---|---|
| nominative | magniloquī | magniloquae | magniloqua |
| genitive | magniloquōrum | magniloquārum | magniloquōrum |
| dative | magniloquīs | magniloquīs | magniloquīs |
| accusative | magniloquōs | magniloquās | magniloqua |
| ablative | magniloquīs | magniloquīs | magniloquīs |
| vocative | magniloquī | magniloquae | magniloqua |
magnĭlŏquus, a, um, adj. magnusloquor,
I. that speaks in a lofty style, sublime: Homerus, Stat. S. 5, 3, 62.—
II. In a bad sense, that speaks in a pompous style, magniloquent, vaunting, boastful:
atque illi modo cauti ac sapientes, prompti post eventum ac magniloqui erant, Tac. Agr. 27: os, Ov. M. 8, 396; Mart. 2, 43, 2: lingua, Vulg. Psa. 12, 4: flatus, Stat. Th. 3, 192.Charlton Lewis's shorter dictionary for students: the same scholarship in plain, modern definitions.
māgniloquus adj.
magnus+4 LAC-, vaunting, boastful : post eventum, Ta.: os, O.
Origins
- Proto-Indo-European*méǵh₂s
- Proto-Indo-European*m̥ǵh₂nós
- Proto-Italic*magnos
- Latinmagniloquus
Latin -loquus Latin magniloquus From magnus (“great”) + -loquus (“speaking”).
In English words that came into English from magniloquus
- magniloquencemagniloquentia