adjectivefirst/second-declension adjective
magnidicus
magnidicus (feminine magnidica, neuter magnidicum)
Classical[maŋˈnɪ.dɪ.kʊs]Ecclesiastical[maɲˈɲiː.di.kus]
Meaning
- adjectivethat talks big
- adjectiveboastful, bragging
Declension
| form | masculine | feminine | neuter |
|---|---|---|---|
| nominative | magnidicus | magnidica | magnidicum |
| genitive | magnidicī | magnidicae | magnidicī |
| dative | magnidicō | magnidicae | magnidicō |
| accusative | magnidicum | magnidicam | magnidicum |
| ablative | magnidicō | magnidicā | magnidicō |
| vocative | magnidice | magnidica | magnidicum |
| form | masculine | feminine | neuter |
|---|---|---|---|
| nominative | magnidicī | magnidicae | magnidica |
| genitive | magnidicōrum | magnidicārum | magnidicōrum |
| dative | magnidicīs | magnidicīs | magnidicīs |
| accusative | magnidicōs | magnidicās | magnidica |
| ablative | magnidicīs | magnidicīs | magnidicīs |
| vocative | magnidicī | magnidicae | magnidica |
magnĭdĭcus, a, um, adj. magnusdico,
I. that talks big, boastful, bragging (ante- and post-class.):
homo, Plaut. Mil. 3, 3, 48: Persae, Amm. 23, 6, 80.—Transf., of abstr. things: mendacia, Plaut. Rud. 2, 6, 31.Origins
- Proto-Indo-European*méǵh₂s
- Proto-Indo-European*m̥ǵh₂nós
- Proto-Italic*magnos
- Latinmagnidicus
Proto-Indo-European *deyḱ- Proto-Indo-European *-eti Proto-Indo-European *déyḱeti Proto-Italic *deikō Latin dīcō Latin magnidicus From magnus (“large”) + dīcō (“to speak, utter”).