LATIN DICTIONARYLexicon Latīnum
adjectivefirst/second-declension adjective

magnidicus

magnidicus (feminine magnidica, neuter magnidicum)
Classical[maŋˈnɪ.dɪ.kʊs]Ecclesiastical[maɲˈɲiː.di.kus]

Meaning

  1. adjectivethat talks big
  2. adjectiveboastful, bragging

Declension

singular
formmasculinefeminineneuter
nominativemagnidicusmagnidicamagnidicum
genitivemagnidicīmagnidicaemagnidicī
dativemagnidicōmagnidicaemagnidicō
accusativemagnidicummagnidicammagnidicum
ablativemagnidicōmagnidicāmagnidicō
vocativemagnidicemagnidicamagnidicum
plural
formmasculinefeminineneuter
nominativemagnidicīmagnidicaemagnidica
genitivemagnidicōrummagnidicārummagnidicōrum
dativemagnidicīsmagnidicīsmagnidicīs
accusativemagnidicōsmagnidicāsmagnidica
ablativemagnidicīsmagnidicīsmagnidicīs
vocativemagnidicīmagnidicaemagnidica

magnĭdĭcus, a, um, adj. magnusdico,
I. that talks big, boastful, bragging (ante- and post-class.): homo, Plaut. Mil. 3, 3, 48: Persae, Amm. 23, 6, 80.—Transf., of abstr. things: mendacia, Plaut. Rud. 2, 6, 31.

Origins

  1. Proto-Indo-European*méǵh₂s
  2. Proto-Indo-European*m̥ǵh₂nós
  3. Proto-Italic*magnos
  4. Latinmagnidicus

Proto-Indo-European *deyḱ- Proto-Indo-European *-eti Proto-Indo-European *déyḱeti Proto-Italic *deikō Latin dīcō Latin magnidicus From magnus (“large”) + dīcō (“to speak, utter”).

Quick answers

What does magnidicus mean in Latin?
magnidicus, a adjective, means “that talks big; boastful, bragging”.
How do you pronounce magnidicus?
In classical Latin, [maŋˈnɪ.dɪ.kʊs]; in ecclesiastical (church) Latin, [maɲˈɲiː.di.kus].
Where does magnidicus come from?
Proto-Indo-European *méǵh₂s → Proto-Indo-European *m̥ǵh₂nós → Proto-Italic *magnos → Latin magnidicus.