LATIN DICTIONARYLexicon Latīnum
noun · masculinefourth declension

magistrātus

magistrātus m (genitive magistrātūs)
Classical[ma.ɡɪsˈtraː.tʊs]Ecclesiastical[ma.d͡ʒisˈtraː.tus]
Mille Verba core vocabulary

Meaning

  1. a magistrate, official
    Iūra magistrātūsque legunt sānctumque senātum[they are making] laws and appointing magistrates and a hallowed senate29 BCE – 19 BCE, Vergilius, Aeneis 1.426
  2. a magisterial office, civil office, magistracy
    magistrātum tenēreto hold a magistracy
    Cn. Fuluius Centumalus P. Sulpicius Galba consules cum idibus Martiis magistratum inissent, senatu in Capitolium uocato, de re publica, de administratione belli, de prouinciis exercitibusque patres consuluerunt.When the consuls Gnaeus Fulvius Centumalus and Publius Sulpicius Galba took up the magistracy on the Ides of March, they summoned the senate to the Capitoline Hill and consulted the senators on issues regarding the state, the handling of the war, the provinces and the armies.27 BCE – 25 BCE, Titus Livius, Ab urbe condita 26.1

Latīnē defined in Latin in our graded readers

vir cui populus imperium dedit; suprā sedet et iūs dīcit.
magistrātus -ūs m — in Mille Verba, Basilica et Iūs
vir pūblicus cum potestāte
magistrate
magistrātus -ūs (m) — in De Bello Gallico I, ch. 3

Declension

declension
formsingularplural
nominativemagistrātusmagistrātūs
genitivemagistrātūsmagistrātuum
dativemagistrātuīmagistrātibus
accusativemagistrātummagistrātūs
magistrātōs
ablativemagistrātūmagistrātibus
vocativemagistrātusmagistrātūs

Phrases from Meissner's Latin Phrase-Book

abire magistratu
to give up, lay down office (usually at the end of one's term of office).
inire magistratum
to enter into office.
deponere magistratum
to give up, lay down office (usually at the end of one's term of office).
magistratus vitio creati
magistrates elected irregularly (i.e. either when the auspices have been unfavourable or when some formality has been neglected).
petere magistratum, honores
to seek office.
continuare alicui magistratum
to prolong some one's office for another year.
comitia magistratibus creandis
meetings for the election of officers.
abdicare se magistratu (Div. 2. 35)
to resign one's post (before the expiry of the term of office).
2 more phrases
magistratus et imperia (Sall. Iug. 3. 1)
civil and military offices.
continuare magistratum (Sall. Iug. 37. 2)
to continue one's office for another year.

măgistrātus, ūs (contr. form:
I. magistras primus, Inscr. Orell. 3798), m. magister, the office or rank of a magister, a magisterial office, civil office, magistracy.
I. Lit.: honores, magistratus, imperia, potestates, Cic. Lael. 17, 63: magistratūs mandare, id. Mur 35, 74: dare, id. Agr. 2, 10, 26: alicui committere, id. Planc. 25, 61: magistratum habere, Cic. Verr. 2, 4, 61, § 137: obtinere, to hold, administer, Caes. B. G. 7, 33: ingredi, to enter upon, Sall. J. 47: magistratu abire, to resign, Cic. Leg. 3, 20, 47: se abdicare, Dig. 1, 2, 2: deponere, Caes. B. G. 7, 33: in magistratu manere, to remain in office, Liv. 5, 11: esse, id. 5, 28: aliquid gerere in magistratu, Cic. Leg. 3, 20, 47: hoc mihi deposco, quod agam in magistratu, Cic. Verr. 1, 12, 36: lex est generale jussum populi aut plebis, rogante magistratu, Att. Cap. ap. Gell. 10, 20, 2.—There were two kinds of civil offices in Rome, magistratus extraordinarii and ordinarii. To the former belonged the dictators, the magistri equitum, the duumviri perduellionis, the quaestores rerum capitalium, the triumviri mensarii, etc. The latter were divided into the majores: the consulate, praetorship, and censorship; and the minores, to which belonged the aediles, the quaestors, the tribuni plebis, the triumviri, etc. Besides these, there were magistratus patricii, which, at first, were filled by patricians; and, on the other hand, magistratus plebeii, which were filled from the plebs; curules, who had the privilege of using the sella curulis, namely, the consuls, censors, praetors, and aediles curules. On the distinction between magistratus majores and minores, v. esp. Gell. 13, 15, 4; cf. Paul. ex Fest. p. 157.—
B. Esp.
1. When magistratus and imperia are joined together, the former denotes magisterial offices in Rome, and the latter the authority of officers in the provinces: magistratus et imperia minime mihi cupiunda videntur, Sall. J. 3; cf.: juris dictionem de fidei commissis, quot annis et tantum in urbe delegari magistratibus solitam, in perpetuum atque etiam per provincias potestatibus demandavit, Suet. Claud. 23: magistratus, as a general rule, is used of civil offices alone, and only by way of exception of military commands; the latter were called imperia: abstinentiam neque in imperiis, neque in magistratibus praestitit, Suet. Caes. 54.—
2. Of military commands: erat in classe Chabrias privatus, sed omnes, qui in magistratu erant, auctoritate anteibat, Nep. Chabr. 4, 1.—
II. Transf., a magistrate, public functionary: quae vox (magistratus) duabus significationibus notatur. Nam aut personam ipsam demonstrat, ut cum dicimus: magistratus jussit; aut honorem, ut cum dicimus: Tito magistratus datus est, Paul. ex Fest. p. 126 Müll.: est proprium munus magistratūs, intelligere, se gerere personam civitatis, Cic. Off. 1, 34, 124; Sall. J. 19: seditiosi, id. ib. 73: creare magistratus, Liv. 5, 17: his enim magistratibus legati Romam venerunt, in their consulate, Nep. Hann. 7: inter filium magistratum et patrem privatum, Gell. 2, 2. —
B. Esp., sing. collect., the body of magistrates, the municipal administration (cf. Gr. ἀρχή = ἄρχοντες; not in Cic.): ad magistratum senatumque Lacedaemoniorum, Nep. Them. 7. 4; id. Lys. 4, 3; id. Epam. 4, 3.

Origins

Proto-Indo-European *-tus Proto-Italic *-tus Latin -tus, -tūs Latin -ātus Latin magistrātus From magister + -ātus.

Descendants
  • Englishmagistrate
  • Frenchmagistrat
  • GermanMagistrat
  • Portuguesemagistrado
  • Romanianmagistrat
  • Spanishmagistrado

In English words that came into English from magistrātus

  • magistratemagistrātus

In the Academy Smith's classical dictionaries

Quick answers

What does magistrātus mean in Latin?
magistrātus, a noun, means “a magistrate, official; a magisterial office, civil office, magistracy”.
What is the genitive of magistrātus?
The genitive singular is magistrātūs. magistrātus is masculine, fourth declension.
How do you pronounce magistrātus?
In classical Latin, [ma.ɡɪsˈtraː.tʊs]; in ecclesiastical (church) Latin, [ma.d͡ʒisˈtraː.tus].