noun · femininethird declension
maestitūdō
maestitūdō f (genitive maestitūdinis)
Classical[mae̯s.tɪˈtuː.doː]Ecclesiastical[mes.tiˈtuː.do]
Meaning
- obsoletesadness
Declension
| form | singular | plural |
|---|---|---|
| nominative | maestitūdō | maestitūdinēs moestitūdinēs |
| genitive | maestitūdinis moestitūdinis | maestitūdinum moestitūdinum |
| dative | maestitūdinī moestitūdinī | maestitūdinibus moestitūdinibus |
| accusative | maestitūdinem moestitūdinem | maestitūdinēs moestitūdinēs |
| ablative | maestitūdine moestitūdine | maestitūdinibus moestitūdinibus |
| vocative | maestitūdō | maestitūdinēs moestitūdinēs |
maestĭtūdo (moest-), ĭnis, f. id.,
I. sadness (ante- and post-class., for maestitia), Att. ap. Non. 136, 24 (Trag. Rel. v. 616 Rib.):
ego sum miser, cui tanta maestitu do obtigit, Plaut. Aul. 4, 10, 1; Cael. Aur Tard. 1, 4, 104; Sulp. Sev. Ep. 2, 2: captivitatis maestitudinem (societate) consolari, Pall. 1, 26, 2: animi, Ambros. de Vid. 6, 36.Origins
From maestus (“sad, sorrowful”) + -tūdō.