LATIN DICTIONARYLexicon Latīnum
noun · femininethird declension

maestitūdō

maestitūdō f (genitive maestitūdinis)
Classical[mae̯s.tɪˈtuː.doː]Ecclesiastical[mes.tiˈtuː.do]

Meaning

  1. obsoletesadness

Declension

declension
formsingularplural
nominativemaestitūdōmaestitūdinēs
moestitūdinēs
genitivemaestitūdinis
moestitūdinis
maestitūdinum
moestitūdinum
dativemaestitūdinī
moestitūdinī
maestitūdinibus
moestitūdinibus
accusativemaestitūdinem
moestitūdinem
maestitūdinēs
moestitūdinēs
ablativemaestitūdine
moestitūdine
maestitūdinibus
moestitūdinibus
vocativemaestitūdōmaestitūdinēs
moestitūdinēs

maestĭtūdo (moest-), ĭnis, f. id.,
I. sadness (ante- and post-class., for maestitia), Att. ap. Non. 136, 24 (Trag. Rel. v. 616 Rib.): ego sum miser, cui tanta maestitu do obtigit, Plaut. Aul. 4, 10, 1; Cael. Aur Tard. 1, 4, 104; Sulp. Sev. Ep. 2, 2: captivitatis maestitudinem (societate) consolari, Pall. 1, 26, 2: animi, Ambros. de Vid. 6, 36.

Origins

From maestus (“sad, sorrowful”) + -tūdō.

Quick answers

What does maestitūdō mean in Latin?
maestitūdō, a noun, means “sadness”.
What is the genitive of maestitūdō?
The genitive singular is maestitūdinis. maestitūdō is feminine, third declension.
How do you pronounce maestitūdō?
In classical Latin, [mae̯s.tɪˈtuː.doː]; in ecclesiastical (church) Latin, [mes.tiˈtuː.do].