noun · masculinethird declension
lyricen
lyricen m (genitive lyricinis)
Classical[ˈly.rɪ.kɛn]Ecclesiastical[ˈliː.ri.t͡ʃen]
Meaning
- masculinea lyreplayer, a lyrist
Declension
| form | singular | plural |
|---|---|---|
| nominative | lyricen | lyricinēs liricinēs |
| genitive | lyricinis liricinis | lyricinum liricinum |
| dative | lyricinī liricinī | lyricinibus liricinibus |
| accusative | lyricinem liricinem | lyricinēs liricinēs |
| ablative | lyricine liricine | lyricinibus liricinibus |
| vocative | lyricen | lyricinēs liricinēs |
lўrĭcen, ĭnis, m. lyra-cano,
I. a luteplayer, lyrist:
fidicen, lyricen, cornicen, liticen, Aug. de Gramm. p. 1977 P.; cf.: lyricen, λυρῳδός, Gloss. Philox.Origins
From lyra (“lyre”) + -cen (“player [of a musical instrument]”).