noun · neutersecond declension
lūdibrium
lūdibrium n (genitive lūdibriī or lūdibrī)
Classical[ɫuːˈdɪ.bri.ũː]Ecclesiastical[luˈdiː.bri.um]
Meaning
- mockery, derision
- wantonness
- laughing stock
- toy, plaything
In the readers how our graded readers gloss it
mockery, laughing-stock
lūdibrium -ī (n) — in De Bello Gallico III
Declension
| form | singular | plural |
|---|---|---|
| nominative | lūdibrium | lūdibria |
| genitive | lūdibriī lūdibrī | lūdibriōrum |
| dative | lūdibriō | lūdibriīs |
| accusative | lūdibrium | lūdibria |
| ablative | lūdibriō | lūdibriīs |
| vocative | lūdibrium | lūdibria |
Phrases from Meissner's Latin Phrase-Book
- per ludibrium
- in sport, mockery.
- ludibrium fortunae
- the plaything of Fortune.
- ludibrio esse alicui
- to serve as some one's butt.
- in ludibrium verti (Tac. Ann. 12. 26)
- to become an object of ridicule; to be laughed at.
lūdī^brĭum, ii, n. ludus and, perh., fero,
I. a mockery, derision, wantonness.
I. Lit.:
quodsi ridicula haec ludibriaque esse videmus, Lucr. 2, 47: ne per ludibrium interiret regnum, by wantonness, Liv. 24, 4, 2. —(b). With gen. subj.:
ille (Bias) haec ludibria fortunae ne sua quidem putavit, i. e. worldly goods, Cic. Par. 1, 1, 8: hoc quoque ludibrium casus ediderit fortuna, ut, etc., Liv. 30, 30: inter magna rerum verborumque ludibria, Suet. Vit. 17: ludibria naturae, id. Aug. 83.—(g). With gen. obj.:
ludibrium oculorum specie terribile ad frustrandum hostem commentus, Liv. 22, 16; cf. id. 24, 44: sive ludibrium oculorum sive vera species, Curt. 4, 15, 26.—II. Transf.
A. A laughing-stock, butt, jest, sport:
is (Brutus) ab Tarquiniis ductus Delphos, ludibrium verius, quam comes, Liv. 1, 56, 9: quibus mihi ludibrio fuisse videntur divitiae, the sport of, Sall. C. 13: in ora hominum pro ludibrio abire, Liv. 2, 36: ludibrium soceri, Luc. 7, 379: pelagi, id. 8, 710: ventis Debes ludibrium, Hor. C. 1, 14, 15: ludibrium omnium reddere aliquem, Just. 9, 6, 6: et vultus et vox ludibrio sunt hominibus, quos non permoverunt, Quint. 6, 1, 45.—B. A scoff, jest, sport:
qui lubet ludibrio habere me, Plaut. Men. 2, 3, 45; so, ludibrio aliquem habere, id. Cas. 3, 5, 19.—Pass.: ludibrio haberi, Ter. Hec. 1, 2, 74; 4, 1, 11: hosti ludibrio esse, Cic. ad Brut. 1, 2: legati per ludibrium auditi dimissique, Liv. 24, 26: per ludibrium exprobrare, to reproach jestingly, scoff, Curt. 4, 10: nec dubie ludibrio esse miserias suas, id. 2, 23, 13: aliquem in ludibrium reservare, Suet. Calig. 23: adusque ludibria ebriosus, such a drunkard as to be a standing jest, Gell. 15, 2, 2.—(b). With gen. subj.:
Varro ad ludibrium moriturus Antonii, Vell. 2, 71, 2.—(g). With gen. obj.:
ad ludibrium stolidae superbiae, Liv. 45, 3; 45, 41: ludibrio fratris Remum novos transiluisse muros, id. 1, 7; 9, 11; Just. 36, 1.—C. Abuse, violence done to a woman:
in corporum ludibria deflere, Curt. 10, 1, 3; 4, 10, 27.Charlton Lewis's shorter dictionary for students: the same scholarship in plain, modern definitions.
lūdibrium ī, n
ludus, a mockery, derision, wantonness : ne per ludibrium interiret regnum, by wantonness , L.: fortunae: casūs, L.: ad ludibrium stolidae superbiae, L.: fratris, L.: sive ludibrium oculorum sive vera species, Cu.— An object of mockery, laughing-stock, butt, jest, sport : ludibrio haberi, T.: ne ludibrio simus inimicis: (Brutus) ludibrium verius quam comes, L.: nisi ventis Debes ludibrium, H.: nec dubie ludibrio esse miserias suas, Cu.— A dishonoring : ludibria meorum, Cu.
Origins
From ludus (“game”), related to ludo (“to mock”).
Descendants
- Italianludibrio
- Spanishludibrio
In English words that came into English from lūdibrium
- ludibriouslūdibrium