LATIN DICTIONARYLexicon Latīnum
noun · femininefirst declension

loquentia

loquentia f (genitive loquentiae)
Classical[ɫɔˈkʷɛn.ti.a]Ecclesiastical[loˈkʷɛn.t͡si.a]

Meaning

  1. feminineloquacity, talkativeness

Declension

declension
formsingularplural
nominativeloquentialoquentiae
genitiveloquentiaeloquentiārum
dativeloquentiaeloquentiīs
accusativeloquentiamloquentiās
ablativeloquentiāloquentiīs
vocativeloquentialoquentiae

lŏquentĭa, ae, f. loquor,
I. a talking, discoursing, readiness in speaking, fluency of speech (post-Aug.): Julius Candidus non invenuste solet dicere, aliud esse eloquentiam, aliud loquentiam, Plin. Ep. 5, 20, 5; satis loquentiae, sapientiae parum, Val. Prob. ap. Gell. 1, 15, 18.

Origins

Derived from loquēns (“speaking, talking”) + -ia.

In English words that came into English from loquentia

  • pleniloquenceplenus
  • stultiloquencestultiloquentia
  • longiloquencelongus

Quick answers

What does loquentia mean in Latin?
loquentia, a noun, means “loquacity, talkativeness”.
What is the genitive of loquentia?
The genitive singular is loquentiae. loquentia is feminine, first declension.
How do you pronounce loquentia?
In classical Latin, [ɫɔˈkʷɛn.ti.a]; in ecclesiastical (church) Latin, [loˈkʷɛn.t͡si.a].
Which English words come from loquentia?
English words that go back to Latin loquentia include pleniloquence, longiloquence and stultiloquence.