noun · femininefirst declension
loquentia
loquentia f (genitive loquentiae)
Classical[ɫɔˈkʷɛn.ti.a]Ecclesiastical[loˈkʷɛn.t͡si.a]
Meaning
- feminineloquacity, talkativeness
Declension
| form | singular | plural |
|---|---|---|
| nominative | loquentia | loquentiae |
| genitive | loquentiae | loquentiārum |
| dative | loquentiae | loquentiīs |
| accusative | loquentiam | loquentiās |
| ablative | loquentiā | loquentiīs |
| vocative | loquentia | loquentiae |
lŏquentĭa, ae, f. loquor,
I. a talking, discoursing, readiness in speaking, fluency of speech (post-Aug.):
Julius Candidus non invenuste solet dicere, aliud esse eloquentiam, aliud loquentiam, Plin. Ep. 5, 20, 5; satis loquentiae, sapientiae parum, Val. Prob. ap. Gell. 1, 15, 18.Origins
Derived from loquēns (“speaking, talking”) + -ia.
In English words that came into English from loquentia
- pleniloquenceplenus
- stultiloquencestultiloquentia
- longiloquencelongus