noun · femininethird declension
locūtiō
locūtiō f (genitive locūtiōnis)
Classical[ɫɔˈkuː.ti.oː]Ecclesiastical[loˈkut.t͡si.o]
Meaning
- The act of speaking; speech, discourse.
- A way of speaking; pronunciation.
- An utterance, word or mode of expression, phrase.
Declension
| form | singular | plural |
|---|---|---|
| nominative | locūtiō | locūtiōnēs loquūtiōnēs |
| genitive | locūtiōnis loquūtiōnis | locūtiōnum loquūtiōnum |
| dative | locūtiōnī loquūtiōnī | locūtiōnibus loquūtiōnibus |
| accusative | locūtiōnem loquūtiōnem | locūtiōnēs loquūtiōnēs |
| ablative | locūtiōne loquūtiōne | locūtiōnibus loquūtiōnibus |
| vocative | locūtiō | locūtiōnēs loquūtiōnēs |
Phrases from Meissner's Latin Phrase-Book
- locutio (Brut. 74. 258)
- a phrase.
lŏcūtĭo (lŏquūtio), ōnis, f. loquor,
I. a speaking.
I. Lit.
A. In gen., a speaking, speech, discourse:
sermo est oratio remissa et finitima quotidianae locutioni, Auct. Her. 3, 13, 23: ex locutione, ex reticentia, Cic. Off. 1, 41, 146: quamquam omnis locutio oratio est, tamen unius oratoris locutio hoc proprio signata nomine est, id. Or. 19, 64.—B. In partic., way of speaking, pronunciation:
emendata et Latina, Cic. Brut. 74, 258: recta, Quint. 1, 6, 20.— II. Transf., an utterance, word, mode of expression, phrase (post-Aug.):
quidam dicere maluerunt locutiones (quam verba), Quint. 1, 5, 2: copia locutionum talium, Gell. 1, 7 fin.Charlton Lewis's shorter dictionary for students: the same scholarship in plain, modern definitions.
locūtiō (loquū-) ōnis, f
4 LAC-, a speaking, speech, discourse : ex locutione, ex reticentiā: unius oratoris.— Way of speaking, pronunciation : emendata et Latina.
Origins
Derived from loquor (“to say, speak”) + -tiō (“-tion”).
Descendants
- Catalanlocució
- Englishlocution
- Frenchlocution
- Italianlocuzione
- Occitanlocucion
- Portugueselocução
- Romanianlocuție
- Romanianlocuțiune
- Spanishlocución
- Galicianlocución
In English words that came into English from locūtiō
- locutionlocūtiō