LATIN DICTIONARYLexicon Latīnum
noun · masculinesecond declension

līmus1

līmus m (genitive līmī)
Classical[ˈliː.mʊs]Ecclesiastical[ˈliː.mus]

Meaning

  1. mud, slime, muck
  2. figurativelyfeces within the bowels
  3. filth, pollution

Latīnē defined in Latin in our graded readers

terra mollis quam aqua relinquit
līmus -ī (m) — in Metamorphoses I, ch. 2, 8

Choosing the right word Döderlein's Latin Synonyms

Lutum · Limus · Cœnum · Sordes · Squalor · Pædor · Situs · Stercus · Fimus · Oletum · Merda

1. Lutum, limus, cœnum, all denote impurity, as a substance, and as of a wet sort; lutum (from λύθρον) is the dirt of the streets or roads, like πηλός; limus (λειβόμενος) the mud of a river, like ἰλύς; cœnum (from cunire) the mire of a moor or morass, like βόρβορος. Tac. Ann. i. 63. Cætera limosa, tenacia gravi cœno aut rivis incerta erant; whereas sordes, squalor, pœdor, situs, denote impurities as a form, and of a dry sort; sodes (from ἄρδα) in opp. to splendor, through indigence, or niggardliness and vulgarity, for example, clothes dirty from long wear, like ῥύπος; squalor (from σκέλλω) in opp. to nitor, through want of civilized habits, and of delicacy in the senses, for example uncombed hair, like αὐχμός; pædor (from ψοῖθος) in opp. to munditiæ, through neglect of the person, for example, through pædiculos, vermin, itch, etc., like πίνος; situs (ἄσις) in opp. to usus, in consequence of long disuse, for example, through mould, rust, etc., like ἄζη. Hence the different forms of the adjectives lutosus, limosus, cœnosus, that is, full of lutum, etc.; and of sordidus, squalidus, pædidus, that is, resembling sordes, etc., and in circumlocution, oblitus luto, limo, cœno, but obsitus, sordibus, squalore, pædore. 2. Stercus (from τάργανον) denotes in dung its disgusting sense, as filth, like κόπρος; whereas fimus (opimus?) in its useful sense, as manure. 3. For offensive excrements cœnum is the most general; oletum denotes human; merda (μίνθος) animal excrements.

Declension

declension
formsingularplural
nominativelīmuslīmī
genitivelīmīlīmōrum
dativelīmōlīmīs
accusativelīmumlīmōs
ablativelīmōlīmīs
vocativelīmelīmī

līmus, i, m. root lib-; Gr. λείβω, to pour; cf. Lat. lino; Gr. λίμνη, λιμήν,
I. slime, mud, mire.
I. Lit.: atque omnis mundi quasi limus in imum Confluxit gravis et subsedit funditus ut faex, Lucr. 5, 496: luta et limum aggerebant, Cic. Fragm. ap. Non. 212, 16: frumenti acervos sedisse illitos limo, Liv. 2, 5: profundo limo cum ipsis equis hausti sunt, id. 31, 27: amnis abundans Exit et obducto late tenet omnia limo, Verg. G. 1, 116: amnes Felicem trahunt limum, id. ib. 2, 188: limo Turbata aqua, Hor. S. 1, 1, 59: veteri craterae limus adhaesit, id. ib. 2, 4, 80.—
B. Transf.
1. Excrement in the intestines, Pall. 3, 31.—
2. Dirt, mire: limumque inducere monstrat, Ov. F. 3, 759.—
II. Trop., filth, pollution, etc.: pectora sic mihi sunt limo vitiata malorum, Ov. P. 4, 2, 17.
Līmus, i, m.,
I. the god of oblique glances, Arn. 4, cap. 9.

Origins

Somewhat uncertain; maybe from Proto-Indo-European *h₂leyH- (“to smear”) or *(s)ley-mo- (“slime”). Possible cognates include λίμνη (límnē, “marsh, pool, lake”), Sanskrit लिनाति (lināti, “sticks, stays, adheres to; slips into, disappears”), Ukrainian слимак (slymak, “snail”), Old Church Slavonic слина (slina, “spittle”), Old Irish sligim (“to smear”), leinam (“to follow”, literally “to stick to”), Irish lean, Welsh llyfn (“smooth”), English slime. According to De Vaan, Ancient Greek λεῖμαξ (leîmax, “snail”) is probably conversely borrowed from Latin.

Descendants
  • Catalanllim
  • Frenchlimon
  • Italianlimo
  • Portugueselimo
  • Romanianim
  • Spanishlimo
  • Asturianllimu
  • Albanianlym
  • Galicianlimo

In the Academy Smith's classical dictionaries

adjectivefirst/second-declension adjective
līmus2
līmus (feminine līma, neuter līmum)
Classical[ˈliː.mʊs]Ecclesiastical[ˈliː.mus]

Meaning

  1. adjectivesidelong, askew, aslant, askance
    līmīs (oculīs) spectāreto look askance
    Aspicito limis [oculis], ne ille nos se sentiat videre.c. 206 BCE, Plautus, Miles Gloriosus 4.6.2

Declension

singular
formmasculinefeminineneuter
nominativelīmuslīmalīmum
genitivelīmīlīmaelīmī
dativelīmōlīmaelīmō
accusativelīmumlīmamlīmum
ablativelīmōlīmālīmō
vocativelīmelīmalīmum
plural
formmasculinefeminineneuter
nominativelīmīlīmaelīma
genitivelīmōrumlīmārumlīmōrum
dativelīmīslīmīslīmīs
accusativelīmōslīmāslīma
ablativelīmīslīmīslīmīs
vocativelīmīlīmaelīma

līmus, a, um (līmis, e, Amm. 20, 9, 2;
I. v. infra), adj. Gr. λέχριος, λέχρις, λοξός; Lat. licinus, ob-liquus, luxus, sidelong, askew, aslant, askance.
I. Lit.: limis oculis aspicere, to look sideways, look askance, Plaut. Mil. 4, 6, 2: limis subrisit ocellis, Ov. Am. 3, 1, 33: (leones) nec limis intuentur oculis aspicique simili modo nolunt, Plin. 8, 16, 19, § 52: limibus oculis eos contuens, Amm. 20, 9.—So, limis aspicere (sc. oculis), Ter. Eun. 3, 5, 53: limi, et ut sic dicam venerei (sc. oculi), Quint. 11, 3, 76: oculi contuitu quoque multiformes, truces et limi, Plin. 11, 37, 54, § 145: limi Di, the guardian gods of obliquities, Arn. 4, 132.—
II. Transf., of persons, looking sideways: neque post respiciens, neque ante prospiciens, sed limus intra limites culinae, Varr. ap. Non. 133, 31; cf. id. ib. 442, 33.—Hence, adv.: līmō, sideways, askance: leones numquam limo vident, Sol. 27, 20; for which: limis oculis in Plin. 8, 16, 19, § 52 (v. the passage above).

Origins

Proto-Indo-European *Heh₃l-der. Proto-Italic *līmos? Latin līmus Possibly from Proto-Italic *līmos (“oblique”), with no known cognates outside of Italic. Possibly from Proto-Indo-European *Heh₃l- (“to bend”). Compare perhaps Proto-Germanic *limuz (“limb, branch”).

In the Academy Smith's classical dictionaries

noun · masculinesecond declension
līmus3
līmus m (genitive līmī)
Classical[ˈliː.mʊs]Ecclesiastical[ˈliː.mus]

Meaning

  1. a priest's apron

Declension

declension
formsingularplural
nominativelīmuslīmī
genitivelīmīlīmōrum
dativelīmōlīmīs
accusativelīmumlīmōs
ablativelīmōlīmīs
vocativelīmelīmī

līmus, i, m. perh. for lig-mus, from ligo,
I. a girdle or apron trimmed with purple, which the sacrificing priests and other servants of the magistrates wore about the abdomen: velati limo, Verg. A. 12, 120; cf.: limus autem est vestis, qua ab umbilico usque ad pedes teguntur pudenda poparum. Haec autem vestis in extremo sui purpuram limam, i. e. flexuosam habet. Unde et nomen accepit. Nam limum obliquum dicimus, Serv. ad Verg. l. l.: licio transverso, quod limum appellatur, cincti erant, Tiro ap. Gell. 12, 3, 3.

Origins

Possibly from ligō (“to tie, bind, bind together, bind up, bandage, bind fast”).

In the Academy Smith's classical dictionaries

Quick answers

What does līmus mean in Latin?
līmus, a noun, means “mud, slime, muck; feces within the bowels; filth, pollution”.
What is the genitive of līmus?
The genitive singular is līmī. līmus is masculine, second declension.
How do you pronounce līmus?
In classical Latin, [ˈliː.mʊs]; in ecclesiastical (church) Latin, [ˈliː.mus].