adjectivethird-declension one-termination adjective
licēns
licēns (genitive licentis, comparative licentior, adverb licenter)
Classical[ˈlɪ.kẽːs]Ecclesiastical[ˈliː.t͡ʃens]
Meaning
- one terminationbold; presumptuous
- one terminationunrestrained; licentious
Declension
| form | masculine | feminine | neuter |
|---|---|---|---|
| nominative | licēns | licēns | licēns |
| genitive | licentis | licentis | licentis |
| dative | licentī | licentī | licentī |
| accusative | licentem | licentem | licēns |
| ablative | licentī licente | licentī licente | licentī licente |
| vocative | licēns | licēns | licēns |
| form | masculine | feminine | neuter |
|---|---|---|---|
| nominative | licentēs | licentēs | licentia |
| genitive | licentium | licentium | licentium |
| dative | licentibus | licentibus | licentibus |
| accusative | licentīs licentēs | licentīs licentēs | licentia |
| ablative | licentibus | licentibus | licentibus |
| vocative | licentēs | licentēs | licentia |
lĭcens, entis, P. a., from licet.
Charlton Lewis's shorter dictionary for students: the same scholarship in plain, modern definitions.
licēns entis, adj. with comp.
P. of licet, free, unrestrained, bold , Pr.: licentior dithyrambus.— Plur n . as subst: multa licentia Dicere, O.
Origins
Present participle of licet.