CATŌNIS

Hic est Marcus. Marcus est vir. Marcus est vir Rōmānus. Nōmen eius est Marcus. Marcus Porcius est nōmen eius. Marcus Porcius Catō est nōmen eius. Marcus est Rōmānus. Marcus est bonus vir. Marcus est bonus Rōmānus. Marcus nōn est malus Rōmānus. Marcus est bonus Rōmānus.

• dux, ducis (m) quī exercitum ducit
• mīles, mīlitis (m) vir quī in bellō pugnat

Marcus est dux. Quid est dux? Dux est vir. Dux est vir bonus. Dux est vir quī dūcit. Quid dūcit dux? Dux virōs dūcit. Dux mīlitēs dūcit. Quid sunt mīlitēs? Mīlitēs sunt virī. Mīlitēs sunt virī quī pugnant. Ubi pugnant mīlitēs? Mīlitēs in bellō pugnant.

• pāreō -ēre oboediō, obtempero

Marcus mīlitēs habet. Marcus ūnum mīlitem habet? Nōn! Marcus multōs mīlitēs habet. Quot mīlitēs habet Marcus? Marcus multōs mīlitēs habet. Mīlitēs Marcum vident. Mīlitēs Marcum audiunt. Mīlitēs Marcum amant. Mīlitēs Marcō pārent. Cūr mīlitēs Marcō pārent? Quia Marcus est dux bonus!

Marcus ubi est? Marcus in Hispāniā est. Marcus Porcius Catō in Hispāniā est. Quid est Hispānia? Hispānia est terra. Hispānia est terra magna. Ubi est Hispānia? Hispānia in Eurōpā est. Hispānia est terra in Eurōpā. Hispānia est terra parva? Nōn! Hispānia nōn est terra parva. Hispānia est terra magna. Hispānia est terra magna et pulchra.

In Hispāniā quid est? In Hispāniā multae urbēs sunt. Quid est urbs? Urbs est locus. Urbs est locus magnus. In urbe quid est? In urbe hominēs sunt. In urbe multī hominēs sunt. Urbs est locus ubi hominēs habitant. Urbs est locus ubi multī hominēs habitant.

Omnēs urbēs magnae sunt? Nōn! Nōn omnēs urbēs magnae sunt. Urbēs magnae et urbēs parvae sunt. Urbēs parvae nōn vocantur urbēs. Quid vocantur urbēs parvae? Urbēs parvae vocantur oppida. Oppidum est urbs parva. wrapfigurel0.5 [width=0.45]images/oppida.png wrapfigure Marcus in Hispāniā est. Marcus contrā urbēs pugnat. Marcus contrā urbēs in Hispāniā pugnat. Marcus bene pugnat. Marcus urbēs vincit. Quid est vincere? Vincere est superāre. Vincere est superāre in bellō. Marcus urbēs superat. Marcus urbēs in bellō superat.

Sed Marcus nunc nōn pugnat. Marcus nunc cōgitat. Quid cōgitat Marcus? Marcus dē urbibus cōgitat. Marcus cōgitat: “Urbēs mihi pārent. Urbēs nunc mihi pārent. Sed fortasse urbēs nōn semper mihi pārēbunt. Fortasse mox nōn pārēbunt. Fortasse urbēs iterum pugnāre volent! Fortasse urbēs contrā mē pugnāre volent!”

• Hispānia -ae (f) terra in Eurōpā
• vincō -ere superō, praevalēre
• cōgitō -āre mentis actiō, putāre
• oppidum -ī (n) urbs parva
• mūrus -ī (m) saxa quae oppidum defendunt
• circumdō -are cingere, circā ponere

Cūr urbēs pugnāre volunt? Cūr urbēs iterum pugnāre volunt? Quia urbēs mūrōs habent! Quid sunt mūrī? Mūrī sunt saxa. Mūrī sunt saxa magna. Ubi sunt mūrī? Mūrī circum urbem sunt. Mūrī urbem circumdant. Mūrī saxa magna sunt quae urbem circumdant.

Quid faciunt mūrī? Mūrī urbem dēfendunt. Mūrī urbem ā malīs virīs dēfendunt. Mūrī urbem fortem faciunt. Urbs cum mūrīs est fortis. Urbs sine mūrīs nōn est fortis. Urbs sine mūrīs est dēbilis.

Marcus videt urbēs. Marcus videt mūrōs urbium. Marcus videt urbēs et eārum mūrōs. Marcus dīcit: “Videō urbēs. Videō mūrōs. Sī urbēs mūrōs habent, urbēs fortēs sunt. Sī urbēs fortēs sunt, nōn timēbunt. Sī urbēs nōn timent, iterum pugnāre volent. Quid faciam? Dēbeō urbēs sine mūrīs facere. Dēbeō mūrōs dēstruere!”

• dēfendō -ere protegō, tuēri
• timeō -ēre pavidus sum, metuō
• sine absque

Marcus cōnsilium habet. Quid est cōnsilium? Cōnsilium est idēa. Cōnsilium est bona idēa. Marcus bonum cōnsilium habet. Marcus quid facere vult? Marcus epistulās scrībere vult. Quid est epistula? Epistula est carta. Epistula est carta cum litterīs. Epistula est litterae quās ad alium mittimus. Epistula est litterae quās ūnus vir ad alium virum mittit.

• cōnsilium -ī (n) cōgitātiō, propositum
• epistula -ae (f) litterae scriptae
• scrībō -ere litterās facere

Marcus ūnam epistulam scrībit? Nōn! Marcus multās epistulās scrībit. Quot epistulās scrībit Marcus? Marcus multās epistulās scrībit. Marcus ūnam epistulam ad quamque urbem scrībit. Quot urbēs sunt? Multae urbēs sunt. Ergō Marcus multās epistulās scrībit.

Omnēs epistulae eaedem sunt? Ita! Omnēs epistulae eaedem sunt. In omnibus epistulīs quid scrībit Marcus? In omnibus epistulīs, Marcus scrībit: “Ego sum Marcus. Ego sum Marcus Porcius Catō. Ego sum dux. Ego et mīlitēs meī fortēs sumus. Ego iubeō vōs mūrōs dēstruere. Iubeō vōs mūrōs urbis vestrae dēstruere. Sī nōn dēstruitis mūrōs, quid faciam? Sī nōn dēstruitis mūrōs, ego et mīlitēs meī veniēmus. Veniēmus et vōs oppugnābimus. Vōs vincēmus. Urbem vestram capiēmus. Dēstruite mūrōs!”

Marcus epistulās scrīpsit. Nunc Marcus quid facit? Marcus nūntiōs vocat. Quid sunt nūntiī? Nūntiī sunt virī. Nūntiī sunt virī quī epistulās portant. Marcus iubet nūntiōs suōs omnēs epistulās portāre. Quandō nūntiī epistulās portant? Nūntiī epistulās eōdem diē portant. Omnēs nūntiī eōdem diē epistulās ad urbēs portant.

• iubeō -ēre imperō, mandō
• dēstruō -ere dīruō, dēmolior
• oppugnō -āre aggredior, impugnō
• nūntius -ī (m) quī nūntiat vel portat

Dies venit. Eōdem diē quid fit? Eōdem diē, omnēs urbēs epistulās accipiunt. Omnēs urbēs in Hispāniā epistulās ā Marcō accipiunt. Ūna urbs epistulam accipit? Nōn! Omnēs urbēs epistulās accipiunt. Sed urbēs nesciunt omnēs urbēs epistulās accipere. Quaeque urbs putat sē sōlam epistulam accipere.

• eōdem diē in diē ipsō, simul
• legō -ere oculīs perlustrō
• īrātus -a -um infēnsus, offēnsus

Quid faciunt urbēs? Urbēs legunt epistulās. Urbēs epistulās legunt et timent. Cūr urbēs timent? Quia Marcus īrātus vidētur! Quaeque urbs putat: “Heu! Marcus nōbīs scrīpsit! Sōlī nōbīs Marcus scrīpsit! Marcus īrātus est! Marcus īrātus est nōbīscum! Marcus vult nōs oppugnāre! Marcus et mīlitēs eius veniunt! Quid faciēmus? Quid facere possumus?”

Urbēs nesciunt omnēs urbēs eāsdem epistulās accēpisse. Quid est nescīre? Nescīre est nōn scīre. Urbēs nōn sciunt omnēs urbēs eāsdem epistulās habēre. Sī urbēs scīvissent, quid fēcissent? Sī urbēs scīvissent omnēs eāsdem epistulās habēre, fortasse urbēs inter sē locūtae essent. Fortasse urbēs simul dīxissent: “Omnēs eāsdem epistulās habēmus! Marcus omnibus nōbīs scrīpsit! Nōn dēstruēmus mūrōs nostrōs! Simul erimus fortēs! Simul pugnābimus! Simul pugnābimus contrā Marcum!”

Sed urbēs nesciunt. Urbēs inter sē nōn locuntur. Itaque quaeque urbs sōla cōgitat. Quaeque urbs putat: “Sōlī sumus. Nōn possumus contrā Marcum pugnāre! Marcus fortis est. Marcus multōs mīlitēs habet. Nōs paucōs mīlitēs habēmus. Quid facere dēbēmus? Dēbēmus mūrōs dēstruere. Ita Marcus nōn veniet. Ita Marcus nōn nōs oppugnābit.”

• nesciō -īre ignōrō, nōn sciō
• sī...scīvissent condiciōnālis irreālis
• in praeteritō
• simul ūnā, coniūnctim

Itaque quid faciunt urbēs? Omnēs urbēs mūrōs suōs dēstruunt. Hominēs in urbibus mūrōs dēstruunt. Quōmodo hominēs mūrōs dēstruunt? Hominēs saxa dēiciunt. Hominēs saxa magna dēiciunt. Mūrī cadunt. Omnēs mūrī cadunt. wrapfigurel0.35 [width=0.3]images/walldestruction.png wrapfigure Nunc urbēs mūrōs habent? Nōn! Nunc urbēs nūllōs mūrōs habent. Urbēs sine mūrīs sunt. Quid sunt urbēs sine mūrīs? Urbēs sine mūrīs sunt dēbilēs. Urbēs nunc dēbilēs sunt. Urbēs nunc nōn possunt facile pugnāre. Urbēs nunc nōn possunt facile pugnāre contrā Marcum. Marcus vīcit! Marcus sine pugnā vīcit!

Marcus laetus est. Cūr Marcus laetus est? Marcus laetus est quia urbēs nunc mūrōs nōn habent. Nunc urbēs in Hispāniā nōn possunt rebellāre. Nunc urbēs nōn facile rebellāre possunt. Marcus callidus erat. Quid est callidus? Callidus est astūtus. Callidus est sapiēns. Marcus urbēs dēcēpit. Marcus callidō cōnsiliō urbēs dēcēpit. Marcus sine bellō vīcit. Marcus sine pugnā et sine mīlitibus vīcit. Hoc est bonum cōnsilium!