LATIN DICTIONARYLexicon Latīnum
adjectivefirst/second-declension adjective

laureus

laureus (feminine laurea, neuter laureum)
Classical[ˈɫau̯.re.ʊs]Ecclesiastical[ˈlaːu̯.re.us]

Meaning

  1. adjectiverelationalrelating to or resembling laurel

Declension

singular
formmasculinefeminineneuter
nominativelaureuslaurealaureum
genitivelaureīlaureaelaureī
dativelaureōlaureaelaureō
accusativelaureumlaureamlaureum
ablativelaureōlaureālaureō
vocativelaureelaurealaureum
plural
formmasculinefeminineneuter
nominativelaureīlaureaelaurea
genitivelaureōrumlaureārumlaureōrum
dativelaureīslaureīslaureīs
accusativelaureōslaureāslaurea
ablativelaureīslaureīslaureīs
vocativelaureīlaureaelaurea

laurĕus, a, um, adj. id.,
I. of laurel, laurel-.
I. Adj.: vectes laurei, Cato, R. R. 31: folia, id. ib. 76: corona, Liv. 23, 11: in nitidā laurea serta comā, Ov. Tr. 2, 172: oleum, laurel-oil, Plin. 20, 13, 51, § 137: ramus, id. 15, 30, 40, § 136: ramulus, Suet. Caes. 81: pira, i. e. that smell like laurel, Col. 12, 10: cerasa, grafted on laurel, Plin. 15, 25, 30, § 104: nemus, Mart. 10, 92, 11.—
II. Subst.: laurĕa, ae, f.
A. (Sc. arbor.) The laurel-tree: laurea in puppi navis longae enata, Liv. 32, 1: tum spissa ramis laurea fervidos Excludet ictus, Hor. C. 2, 15, 9: factis modo laurea ramis annuit, Ov. M. 1, 566: ex Pannonia, Plin. Pan. 8, 3.—
B. (Sc. corona.) A laurel crown or garland, laurel branch, as the ornament of Apollo, of poets, of ancestral images, of generals enjoying a triumph, and of letters containing news of a victory: te precor, o vates, assit tua laurea nobis, Ov. R. Am. 75: laureā donandus Apollinari, Hor. C. 4, 2, 9: cedant arma togae, concedat laurea linguae, Cic. poët. Off. 1, 22, 77: quam lauream cum tua laudatione conferam, id. Fam. 15, 6, 1. Sometimes victorious generals, instead of a triumphal procession, contented themselves with carrying a laurel branch to the Capitol: de Cattis Dacisque duplicem triumphum egit: de Sarmatis lauream modo Capitolino Jovi retulit, Suet. Dom. 6: urbem praetextatus et laurea coronatus intravit, id. Tib. 17; id. Ner. 13; Plin. Pan. 8: thyrsus enim vobis, gestata est laurea nobis, Ov. P. 2, 5, 67: bellorum laureas victori tradens, Just. 14, 4, 17.—
2. Trop., a victory, triumph: primus in toga triumphum linguaeque lauream merite, Plin. 7, 30, 31, § 117; cf.: parite laudem et lauream, Plaut. Cist. 1, 3, 53.

Origins

Proto-Indo-European *-éyos Proto-Italic *-ejos Proto-Italic *-eos Latin -eus Latin laureus From laurus (“laurel”) + -eus.

Descendants
  • Italianlaureo

In English words that came into English from laureus

  • laureatelaureātus

Quick answers

What does laureus mean in Latin?
laureus, a adjective, means “relating to or resembling laurel”.
How do you pronounce laureus?
In classical Latin, [ˈɫau̯.re.ʊs]; in ecclesiastical (church) Latin, [ˈlaːu̯.re.us].