noun · masculinefourth declension
lātrātus
lātrātus m (genitive lātrātūs)
Classical[ɫaːˈtraː.tʊs]Ecclesiastical[laˈtraː.tus]
Meaning
- a barking, bark
Latīnē defined in Latin in our graded readers
vōx canislātrātus -ūs (m) — in Metamorphoses I, ch. 7
Declension
| form | singular | plural |
|---|---|---|
| nominative | lātrātus | lātrātūs |
| genitive | lātrātūs | lātrātuum |
| dative | lātrātuī | lātrātibus |
| accusative | lātrātum | lātrātūs |
| ablative | lātrātū | lātrātibus |
| vocative | lātrātus | lātrātūs |
lātrātus, ūs, m. 1. latro,
I. a barking (not ante-Aug.), Plin. 8, 40, 61, § 142:
apros Latratu turbabis agens, Verg. G. 3, 411.—In plur.: venator cursu canis et latratibus instat, Verg. A. 12, 751: latratus edere, Ov. M. 4, 450: latratibus rumpuntur somni, Juv. 6, 415: vasti canis, Col. 7, 12, 3.Charlton Lewis's shorter dictionary for students: the same scholarship in plain, modern definitions.
lātrātus ūs, m
1 latro, a barking : apros Latratu turbabis agens, V.: latratūs edere, O.: latratibus Rumpuntur somni, Iu.
Origins
From lātrō + -tus (forming action nouns).