LATIN DICTIONARYLexicon Latīnum
verbfourth conjugation, no passive

lascīviō

lascīviō (present infinitive lascīvīre, perfect active lascīviī, supine lascīvītum)
Classical[ɫasˈkiː.wi.oː]Ecclesiastical[laʃˈʃiː.vi.o]

Meaning

  1. to frolic; to be lively or merry
  2. to be wanton or petulant
  3. figurativelyto indulge in artistic licence

Conjugation conjugation 4

active indicative
formpresentimperfectfutureperfectpluperfectfut. perfect
1st sg.lascīviōlascīviēbamlascīviamlascīviīlascīvieramlascīvierō
2nd sg.lascīvīslascīviēbāslascīviēslascīviistīlascīvierāslascīvieris
3rd sg.lascīvitlascīviēbatlascīvietlascīviitlascīvieratlascīvierit
1st pl.lascīvīmuslascīviēbāmuslascīviēmuslascīviimuslascīvierāmuslascīvierimus
2nd pl.lascīvītislascīviēbātislascīviētislascīviistislascīvierātislascīvieritis
3rd pl.lascīviuntlascīviēbantlascīvientlascīviērunt
lascīviēre
lascīvierantlascīvierint
active subjunctive
active subjunctive
formpresentimperfectperfectpluperfect
1st sg.lascīviamlascīvīremlascīvierimlascīviissem
2nd sg.lascīviāslascīvīrēslascīvierīslascīviissēs
3rd sg.lascīviatlascīvīretlascīvieritlascīviisset
1st pl.lascīviāmuslascīvīrēmuslascīvierīmuslascīviissēmus
2nd pl.lascīviātislascīvīrētislascīvierītislascīviissētis
3rd pl.lascīviantlascīvīrentlascīvierintlascīviissent
imperative
imperative
formactivepassive
pres. 2nd sg.lascīvī—
pres. 2nd pl.lascīvīte—
fut. 2nd sg.lascīvītō—
fut. 3rd sg.lascīvītō—
fut. 2nd pl.lascīvītōte—
fut. 3rd pl.lascīviuntō—
infinitives & participles
infinitives & participles
formactivepassive
present infinitivelascīvīre—
perfect infinitivelascīviisse—
future infinitivelascīvītūrum esse—
present participlelascīviēns—
future participlelascīvītūrus
lascīvītūra, lascīvītūrā, lascīvītūrae, lascīvītūram, lascīvītūrārum, lascīvītūrās, lascīvītūre, lascīvītūrī, lascīvītūrīs, lascīvītūrō, lascīvītūrōrum, lascīvītūrōs, lascīvītūrum
—
gerundlascīviendī, lascīviendō, lascīviendumsupinelascīvītum, lascīvītū

lascīvĭo, ĭi, ītum, 4, v. n. lascivus,
I. to be wanton, petulant, sportive, to sport, frisk, frolic (not freq. till after the Aug. per.).
I. Lit.: licet lascivire, dum nihil metuas, *Cic. Rep. 1, 40, 63: Ap. Claudius ait, lascivire magis plebem quam saevire, Liv. 2, 29, 9: licentiam lasciviendi permittere militi, Suet. Caes. 67: eo principio lascivire miles, Tac. A. 1, 16: exsilit agnus Lascivitque fuga, and wantonly frisks away, Ov. M. 7, 321; cf. Col. 6, 24: angues ... lascivientium piscium modo exsultasse, Liv. 27, 5. —Poet.: dextera lascivit caesa Tegeatide capra (of the Luperci, who wantonly struck at passers-by), Sil. 13, 329: ferratus lascivit apex, Claud. Rapt. Pros. 2, 145: quis lascivit aquis et ab aethere ludit, Mart. 4, 3, 7. —Esp.: in Venerem, to be lascivious, Col. 6, 24, 2.—
II. Trop., to indulge in license of language or style (a favorite expression of Quintilian): lascivimus syntonorum modis saltitantes, Quint. 9, 4, 142; cf. id. 11, 1, 56: toto et rerum et verborum et compositionis genere lasciviunt, id. 4, 2, 39: puerilibus sententiolis, id. 12, 10, 73; cf. id. 9, 4, 28; 9, 4, 6: Ovidius lascivire in Metamorphosesi solet, Quint. 4, 1, 77.

Origins

From lascīvus (“wanton, playful, frisky”) + -iō.

Quick answers

What does lascīviō mean in Latin?
lascīviō, a verb, means “to frolic; to be lively or merry; to be wanton or petulant”.
What are the principal parts of lascīviō?
lascīviō, lascīvīre, lascīviī, lascīvītum (fourth conjugation, no passive).
How do you pronounce lascīviō?
In classical Latin, [ɫasˈkiː.wi.oː]; in ecclesiastical (church) Latin, [laʃˈʃiː.vi.o].