noun · neutersecond declension
lāmentum
lāmentum n (genitive lāmentī)
Meaning
- wailing, moaning, weeping, crying, shrieking
- lamentation, lament
Lāmentīs gemitūque et fēmineō ululātū / tēcta fremunt [...].
The homes [of Carthage] howl with laments, sorrow, and women’s wailing.29 BCE – 19 BCE, Vergilius, Aeneis 4.667–668
Declension
| form | singular | plural |
|---|---|---|
| nominative | lāmentum | lāmenta |
| genitive | lāmentī | lāmentōrum |
| dative | lāmentō | lāmentīs |
| accusative | lāmentum | lāmenta |
| ablative | lāmentō | lāmentīs |
| vocative | lāmentum | lāmenta |
lāmentum, i, n. perh. for clamentum, from clamo,
I. a wailing, moaning, weeping, lamentation, lament (class., only in plur.):
virum, Lucr. 6, 242 Lachm.: negat se velle mortem suam dolore amicorum et lamentis vacare, Cic. de Sen. 20, 73: se lamentis lacrimisque dedere, id. Tusc. 2, 21, 48: lamentis lacrimisque extinctos prosequi, Liv. 25, 38: lamenta ac lacrimas cito ponunt, Tac. G. 27: in sordibus, lamentis luctuque jacēre, Cis. Pis. 36, 88: lamentis gemituque et femineo ululatu Tecta fremunt, Verg. A. 4, 667: per lamenta ... muliebriter ferre, Tac. Agr. 28.—Transf., of hens, Plin. 10, 55, 76, § 155.—Sing.: assume super Syrum lamentum, Vulg. Ezech. 27, 2; id. Jer. 9, 20 al.Charlton Lewis's shorter dictionary for students: the same scholarship in plain, modern definitions.
(lāmentum ī, n
), see lamenta.
Origins
From Proto-Italic *lāmentom, from Proto-Indo-European *leh₂- (expressive root։ to howl, cry, bark). Cognate with lātrō, Ancient Greek λῆρος (lêros), λάλος (lálos), λάσκω (láskō).
Descendants
- Catalanlament
- Englishlament
- Italianlamento
- Portugueselamento
- Spanishlamento
- Galicianlamento
- Polishlament