noun · femininethird declension
laetātiō
laetātiō f (genitive laetātiōnis)
Meaning
- rejoicing, exultation, joy
Declension
| form | singular | plural |
|---|---|---|
| nominative | laetātiō | laetātiōnēs |
| genitive | laetātiōnis | laetātiōnum |
| dative | laetātiōnī | laetātiōnibus |
| accusative | laetātiōnem | laetātiōnēs |
| ablative | laetātiōne | laetātiōnibus |
| vocative | laetātiō | laetātiōnēs |
laetātĭo, ōnis, f. laetor,
I. rejoicing, exultation, joy (for the usual laetitia):
diutina, Caes. B. G. 5, 52 fin. Charlton Lewis's shorter dictionary for students: the same scholarship in plain, modern definitions.
laetātiō ōnis, f
laetor, a rejoicing, exultation, joy : diutina, Cs.
Origins
Proto-Indo-European *-tis Proto-Indo-European *-Hō Proto-Indo-European *-tiHō Proto-Italic *-tiō Latin -tiō Latin laetātiō From laetor + -tiō.