LATIN DICTIONARYLexicon Latīnum
adjectivefirst/second-declension adjective

laetābundus

laetābundus (feminine laetābunda, neuter laetābundum)
Classical[ɫae̯.taːˈbʊn.dʊs]Ecclesiastical[le.taˈbun.dus]

Meaning

  1. adjectiveobsoleterejoicing greatly; joyful

Declension

singular
formmasculinefeminineneuter
nominativelaetābunduslaetābundalaetābundum
genitivelaetābundīlaetābundaelaetābundī
dativelaetābundōlaetābundaelaetābundō
accusativelaetābundumlaetābundamlaetābundum
ablativelaetābundōlaetābundālaetābundō
vocativelaetābundelaetābundalaetābundum
plural
formmasculinefeminineneuter
nominativelaetābundīlaetābundaelaetābunda
genitivelaetābundōrumlaetābundārumlaetābundōrum
dativelaetābundīslaetābundīslaetābundīs
accusativelaetābundōslaetābundāslaetābunda
ablativelaetābundīslaetābundīslaetābundīs
vocativelaetābundīlaetābundaelaetābunda

laetābundus, a, um, adj. id.,
I. greatly rejoicing, full of joy, joyful (post-class.): laetabundus is dicitur, qui abunde laetus est, Gell. 11, 15, 8: his dictis, Mart. Cap. 1, § 23; Vulg. Isa. 35, 2.

Origins

From laetō (“rejoice”) + -bundus.

Quick answers

What does laetābundus mean in Latin?
laetābundus, a adjective, means “rejoicing greatly; joyful”.
How do you pronounce laetābundus?
In classical Latin, [ɫae̯.taːˈbʊn.dʊs]; in ecclesiastical (church) Latin, [le.taˈbun.dus].