noun · masculinesecond declension
lacūnārius
lacūnārius m (genitive lacūnāriī)
Classical[ɫa.kuːˈnaː.ri.ʊs]Ecclesiastical[la.kuˈnaː.ri.us]
Meaning
- gravedigger
lacūnārius, λᾰκκοποιός
1st century BCE, Glossarium Philoxeni II.358.14 (λάκκος + ποιός; quoted in L&S [Gloss. Philox.], misspelled as λακκοπολός; quoted in Georges [Gloss. II, 358, 14.])c. 334 CE – 337 CE, Julius Firmicus Maternus, Matheseos Libri VIII Liber VIII.Cap XXI
Declension
| form | singular | plural |
|---|---|---|
| nominative | lacūnārius | lacūnāriī |
| genitive | lacūnāriī | lacūnāriōrum |
| dative | lacūnāriō | lacūnāriīs |
| accusative | lacūnārium | lacūnāriōs |
| ablative | lacūnāriō | lacūnāriīs |
| vocative | lacūnārie | lacūnāriī |
lăcūnārĭus, ii, m. lacuna,
I. a gravedigger (late Lat.), Firm. Math. 8, 21; cf.: lacunarius, λακκοπολός, Gloss. Philox.
Origins
From lacūna + -ārius.