noun · masculinethird declension
labōrātor
labōrātor m (genitive labōrātōris, feminine labōrātrīx)
Classical[ɫa.boːˈraː.tɔr]Ecclesiastical[la.boˈraː.tor]
Meaning
- Medieval Latinplowman, tiller of the soil
Declension
| form | singular | plural |
|---|---|---|
| nominative | labōrātor | labōrātōrēs |
| genitive | labōrātōris | labōrātōrum |
| dative | labōrātōrī | labōrātōribus |
| accusative | labōrātōrem | labōrātōrēs |
| ablative | labōrātōre | labōrātōribus |
| vocative | labōrātor | labōrātōrēs |
Origins
Proto-Indo-European *-tōr Proto-Italic *-tōr Latin -tor Latin labōrātor From labōrō (“toil, labor; strive”) + -tor (agentive suffix).
Descendants
- Catalanllaurador
- Frenchlaboureur
- Italianlavoratore
- Occitanlaurador
- Portugueselavrador
- Spanishlabrador
- Aromanianlãvrãtoari
- Asturianllabrador
- Friulianlavoradôr
- Piedmonteselavorào