noun · femininethird declension
labefactātiō
labefactātiō f (genitive labefactātiōnis)
Classical[ɫa.bɛ.fakˈtaː.ti.oː]Ecclesiastical[la.be.fakˈtat.t͡si.o]
Meaning
- a weakening, loosening, shaking
Declension
| form | singular | plural |
|---|---|---|
| nominative | labefactātiō | labefactātiōnēs |
| genitive | labefactātiōnis | labefactātiōnum |
| dative | labefactātiōnī | labefactātiōnibus |
| accusative | labefactātiōnem | labefactātiōnēs |
| ablative | labefactātiōne | labefactātiōnibus |
| vocative | labefactātiō | labefactātiōnēs |
lăbĕfactātĭo, ōnis, f. labefacio,
I. a shaking, loosening, weakening.
I. Lit.:
dentium, looseness, Plin. 23, 1, 27, § 56.— * II. Trop.:
mediocris labefactatio caedi comparatur, Quint. 8, 4, 14: libertatis, Cod. Th. 4, 8, 5, § 5.Origins
From labefactō + -tiō.