noun · masculinefourth declension
iussus1
iussus m (genitive iussūs)
Classical[ˈjʊs.sʊs]Ecclesiastical[ˈjus.sus]
Meaning
- masculineorder, command, decree, ordinance
Declension
| form | singular | plural |
|---|---|---|
| nominative | iussus | iussūs |
| genitive | iussūs | iussuum |
| dative | iussuī | iussibus |
| accusative | iussum | iussūs |
| ablative | iussū | iussibus |
| vocative | iussus | iussūs |
jussus, ūs (used only in
I. abl. sing.), m. jubeo, an order, command, decree (class.):
tuo jussu profectus sum, Plaut. Curc. 2, 3, 50: Jovis jussu venio, id. Am. prol. 19: vestro jussu coactus, Cic. de Imp. Pomp. 9, 26: aut ab regibus lecti aut post reges exactos jussu populi, Liv. 4, 4, 7: sine populi jussu, Sall. C. 29, 3: Romano jussu, Val. Max. 9, 2, 4: Timotheus populi jussu bellum gessit, Nep. Timoth. 4: Neronis, Juv. 10, 15: patris dominive negotium gerere, Gai. Inst. 4, 70.Charlton Lewis's shorter dictionary for students: the same scholarship in plain, modern definitions.
iūssus
P. of iubeo.
(iūssus, ūs) m
an order, command, decree, ordinance (only abl sing.): vestro iussu coactus: lecti iussu populi, L.: sine populi iussu, S.: dei, V.: Neronis, Iu.
Origins
From Proto-Italic *jussos, from Proto-Indo-European *Hyudʰ-tó-s, perfect passive participle of *Hyewdʰ- (“moving erect, upright”). Perfect passive participle of iubeō (“to command, authorize, make lawful”). Compare Sanskrit युद्ध (yuddhá, “fight, war, battle”).