noun · masculinefourth declension
iūdicātus
iūdicātus m (genitive iūdicātūs)
Classical[juː.dɪˈkaː.tʊs]Ecclesiastical[ju.diˈkaː.tus]
Meaning
- judgeship
Declension
| form | singular | plural |
|---|---|---|
| nominative | iūdicātus | iūdicātūs |
| genitive | iūdicātūs | iūdicātuum |
| dative | iūdicātuī | iūdicātibus |
| accusative | iūdicātum | iūdicātūs |
| ablative | iūdicātū | iūdicātibus |
| vocative | iūdicātus | iūdicātūs |
jūdĭcātus, a, um, Part. and P. a., v. judico
I. fin.
jūdĭcātus, ūs, m. judico,
I. a judgeship, the office of a judge (rare but class.):
isti ordini judicatus lege Julia non patebit, Cic. Phil. 1, 8, 20: judicatu illo solvi, Gell. 14, 2, 25.Charlton Lewis's shorter dictionary for students: the same scholarship in plain, modern definitions.
iūdicātus adj.
P. of iudico, decided, determined: res iudicata, a precedent: infirmatio rerum iudicatarum.—As subst, a condemned person: iudicatum duci.
iūdicātus ūs, m
iudico, a judgeship, office of judge: isti ordini iudicatus non patebit.
Origins
- Proto-Indo-European*h₂ey-
- Proto-Indo-European*h₂óyu
- Proto-Indo-European*h₂yew-
- Proto-Indo-European*h₂yéwos
- Proto-Italic*jowos
- Latiniūdicātus
Proto-Indo-European *deyḱ- Proto-Indo-European *-s Proto-Indo-European *déyḱs Proto-Italic *-diks Latin iūdex Proto-Indo-European *-tus Proto-Italic *-tus Latin -tus, -tūs Latin -ātus Latin iūdicātus From iūdex + -ātus (forming nouns denoting offices).
Elsewhere
- Italiangiudicato
- Catalanjutjat
- Spanishjuzgado
- Sicilianjudicatu
Old Leonese
- Portuguesejulgado
- Galicianxulgado
In English words that came into English from iūdicātus
- judicateiūdicātus