noun · neutersecond declension
iūdicātum
iūdicātum n (genitive iūdicātī)
Classical[juː.dɪˈkaː.tũː]Ecclesiastical[ju.diˈkaː.tum]
Meaning
- res judicata, judgement, sentence
Declension
| form | singular | plural |
|---|---|---|
| nominative | iūdicātum | iūdicāta |
| genitive | iūdicātī | iūdicātōrum |
| dative | iūdicātō | iūdicātīs |
| accusative | iūdicātum | iūdicāta |
| ablative | iūdicātō | iūdicātīs |
| vocative | iūdicātum | iūdicāta |
jūdĭcātum, i, n., v. judico,
I. P. a.
Charlton Lewis's shorter dictionary for students: the same scholarship in plain, modern definitions.
iūdicātum ī, n
P. n. of iudico, a decision, judgment, decree: iudicatum facere, to carry out. —An award, fine: solvere.
Origins
Substantivization of the neuter form of iūdicātus, perfect passive participle of iūdicō (“to pass judgement”).
Descendants
- Italianiudicato
- Italiangiudicato